اثربخشي برنامهٔ رواني - حركتي خانواده‌ محور بر مهارت‌هاي عضلاني و حركتي كودكان پيش ‌دبستاني با سندرم داون

زمينه و هدف: از موضوعات بسيار مهم در عملكرد حركتي كودكان مبتلا به سندروم داون، رشد مهارت‌هاي حركتي ظريف و درشت در سال‌هاي اوليهٔ زندگي است. پژوهش حاضر با هدف بررسي برنامهٔ رواني-حركتي خانواده‌محور و ارزيابي اثربخشي آن در تقويت عضلاني و رشد مهارت‌هاي حركتي كودكان پيش‌دبستاني با سندرم داون انجام شد. روش‌بررسي: پژوهش حاضر نيمه‌آزمايشي و از نوع پيش‌آزمون-پس‌آزمون با گروه گواه بود. جامعهٔ آماري پژوهش را كودكان پيش‌دبستاني مبتلا به سندرم داون شهر تهران در سال ۱۳۹۲ تشكيل مي‌دادند كه با استفاده از روش نمونه‌گيري هدفمند، تعداد سي نفر انتخاب و به‌طور تصادفي به دو گروه پانزده نفري تقسيم شدند. مهارت‌هاي حركتي هر دو گروه از طريق مقياس اندازه‌گيري عملكرد حركتي (راسل و همكاران، ۱۹۹۸) قبل و بعد از ارائهٔ آموزش بررسي گرديد و با استفاده از مدل آماري تحليل كواريانس آزمون سؤالات پژوهش انجام شد. يافته‌ها: نتايج نشان داد كه برنامهٔ رواني-حركتي خانواده‌محور بر تقويت عضلاني و رشد مهارت‌هاي حركتي در پنج مهارت خوابيدن، خزيدن، نشستن، ايستادن و راه‌رفتن مؤثر بوده است (۰٫۰۰۱ p). به‌عبارت ديگر اين مهارت‌ها بعد از مداخلهٔ رواني-حركتي خانواده‌محور به‌صورت معناداري بهبود يافته است. نتيجه‌گيري: برنامهٔ رواني-حركتي خانواده‌محور در تقويت عضلاني و رشد مهارت‌هاي حركتي كودكان پيش‌دبستاني با سندرم داون مؤثر است.