مقايسهٔ اثربخشي طرحواره‌ درماني فردي و گروهي بر درمان افسردگي و اضطراب نوجوانان

زمينه و هدف: طرحواره‌هاي ناسازگار، عميق‌ترين مؤلفه‌هاي شناختي-هيجاني هستند كه موجب بروز افسردگي و اضطراب مي‌شوند؛ ازاين‌رو هدف پژوهش حاضر مقايسهٔ اثربخشي طرحواره‌درماني فردي و گروهي در درمان افسردگي و اضطراب نوجوانان دختر بود. روش‌بررسي: روش پژوهش حاضر نيمه‌آزمايشي با طرح پيش‌آزمون و پس‌آزمون با گروه گواه بود. جامعهٔ آماري پژوهش را تمام دانش‌آموزان دختر مقطع متوسطهٔ پايهٔ نهم شهرستان قدس در سال تحصيلي ۹۹-۱۳۹۸ تشكيل دادند. از بين آن‌ها ۴۵ دانش‌آموز به‌صورت دردسترس انتخاب شدند. سپس با گمارش تصادفي در سه گروه طرحواره‌درماني فردي، طرحواره‌درماني گروهي و گواه قرار گرفتند. آزمودني‌ها براي پيش‌آزمون و پس‌آزمون به پرسشنامهٔ افسردگي بك (بك و همكاران، ۱۹۶۱) و پرسشنامهٔ اضطراب بك (بك و همكاران، ۱۹۸۸) پاسخ دادند. طرحواره‌درماني يانگ و همكاران (۲۰۰۶) طي دوازده جلسهٔ فردي و دوازده جلسهٔ گروهي هر كدام با ‌مدت‌زمان جلسه‌اي نود دقيقه صرفاً براي دو گروه آزمايش برگزار شد. در پژوهش حاضر براي تحليل داده‌ها روش آماري تحليل كوواريانس و آزمون تعقيبي بونفروني در نرم‌افزارSPSS به‌كار رفت. سطح معناداري آزمون‌ها ۰٫۰۵ در نظر گرفته شد. يافته‌ها: نتايج نشان داد، پس از حذف اثر پيش‌آزمون براي هر دو متغير افسردگي و اضطراب تفاوت معناداري در پس‌آزمون بين گروه‌هاي طرحواره‌درماني گروهي، طرحواره‌درماني فردي و گواه وجود داشت (۰٫۰۰۱ p). همچنين طرحواره‌درماني فردي و طرحواره‌درماني گروهي براي گروه‌هاي آزمايش موجب كاهش افسردگي و اضطراب نوجوانان درمقايسه با گروه گواه شدند (۰٫۰۰۱ p)؛ اما بين دو گروه طرحواره‌درماني فردي و گروهي در هر دو متغير افسردگي (۰٫۸۱۰=p) و اضطراب (۰٫۲۹۳=p) تفاوت معناداري وجود نداشت. نتيجه‌گيري: براساس يافته‌هاي اين پژوهش مي‌توان نتيجه گرفت كه طرحواره‌درماني به‌شيوهٔ فردي و نيز گروهي بر كاهش افسردگي و اضطراب نوجوانان مؤثر است.