اثربخشي مداخلات زباني بر افزايش توانايي درك، تشخيص و بازشناسي حالات هيجاني و احساسي چهره‌، در دانش ‌آموزان آسيب ‌ديدهٔ شنوايي

زمينه و هدف: آسيب شنوايي، زبان و ارتباط و شناخت را تحت‌تأثير قرار مي‌دهد. اين پژوهش با هدف بررسي اثر‌بخشي مداخلات زباني در افزايش توانايي درك، تشخيص و بازشناسي حالات هيجاني و احساسي چهره در دانش‌آموزان آسيب‌ديدهٔ شنوايي انجام شد. روش‌بررسي: اين مطالعه، به‌صورت نيمه‌آزمايشي با طرح پيش‌آزمون-پس‌آزمون و گروه گواه طراحي شد. جامعهٔ آماري اين پژوهش دانش‌آموزان آسيب‌ديدهٔ شنوايي از آموزشگاه پسرانهٔ باغچه‌بان يك، در سال تحصيلي ۱۳۹۶ بودند. سي‌و‌دو نفر از دانش‌آموزان با استفاده از روش نمونه‌گيري غير‌تصادفي ساده از ميان جامعۀ موردنظر، به‌عنوان نمونۀ تحقيق انتخاب شدند و به‌صورت تصادفي هجده نفر در گروه آزمون و چهارده نفر در گروه گواه قرارگرفتند. هر دو گروه با استفاده از نرم‌افزار شناخت حالات چهرهٔ محقق‌ساخته و چك‌ليست مرتبط ارزيابي شدند. دانش‌آموزان گروه آزمايش، در هجده جلسهٔ آموزشي-توان‌بخشي انفرادي سي دقيقه‌اي شركت كردند. جهت تجزيه‌و‌تحليل داده‌ها از نرم‌افزار SPSS نسخهٔ ۲۲ و آزمون تحليل كوواريانس در سطح معناداري ۰٫۰۱ استفاده شد. يافته‌ها: پس از مداخله و آموزش، همچنين حذف اثر پيش‌‌آزمون تفاوت معناداري در ميانگين توانايي درك، تشخيص و بازشناسي حالات هيجاني و احساسي چهره‌، بين دو گروه آزمايش و گواه، مشاهده گرديد (۰٫۰۰۱ p)؛ بنابراين مقايسهٔ نمرات دانش‌آموزان دو گروه، پس از آموزش، نشان داد كه ميزان توانايي گروه آزمون، برخلاف گروه گواه، افزايش يافت و اين تغييرات را مي‌توان ناشي از مداخله‌ دانست. نتيجه‌گيري: توانايي دانش‌آموزان آسيب‌ديدهٔ شنوايي در تشخيص، درك و بيان مفاهيم مربوط به حالات و هيجانات چهره با مداخلهٔ زباني از سوي گفتاردرمانگر و در قالب برنامهٔ توان‌بخشي ارتقا مي‌يابد.