تعيين اثربخشي درمان وجودي بر مهارت‌هاي فراشناختي و احساس تنهايي و تحمل ناكامي دانشجويان روان‌ شناسي دورهٔ كارشناسي

زمينه و هدف: دانشجويان به‌ دليل احساس تنهايي و ضعف تحمل ناكامي و مهارت‌هاي فراشناختي درمعرض انواع آسيب‌هاي رواني قرار دارند. اين پژوهش با هدف تعيين اثربخشي درمان وجودي بر مهارت‌هاي فراشناختي و احساس تنهايي و تحمل ناكامي دانشجويان روان‌شناسي دورۀ كارشناسي انجام شد. روش‌بررسي: روش پژوهش حاضر نيمه‌تجربي با طرح پيش‌آزمون-پس‌آزمون با گروه گواه بود. جامعهٔ آماري را تمامي دانشجويان شهرستاني در رشتۀ روان‌شناسي در مقطع كارشناسي دانشگاه آزاد اسلامشهر در سال تحصيلي ۹۸-۱۳۹۷ تشكيل دادند. نمونهٔ پژوهش شامل سي نفر از دانشجويان پسر و دختر بود كه به‌روش نمونه‌گيري دردسترس و داوطلبانه وارد مطالعه شدند. سپس به‌طور تصادفي در گروه‌ آزمايش و گروه گواه قرار گرفتند. ابزار جمع‌آوري داده‌ها در پيش‌آزمون و پس‌آزمون، پرسشنامه‌ٔ حالت فراشناختي (انيل و عابدي، ۱۹۹۶)، مقياس احساس تنهايي (راسل، ۱۹۹۶) و مقياس تحمل ناكامي (هرينگتون، ۲۰۰۵) بود. براي گروه آزمايش ده جلسهٔ هفتگي به‌مدت نود دقيقه درمان وجودي براساس پروتكل درماني پروچسكا و نوركراس (۲۰۱۰) اجرا شد؛ ولي گروه گواه هيچ‌گونه مداخله‌اي دريافت نكرد. داده‌ها با استفاده از روش تحليل كوواريانس تك‌متغيره و آزمون خي‌دو در نرم‌افزار SPSS نسخهٔ ۲۴ تحليل شدند. سطح‌ معناداري آزمون‌ها ۰٫۰۵ در نظر گرفته شد. يافته‌ها: نتايج نشان داد، درمان وجودي موجب افزايش مهارت‌هاي فراشناختي (۰٫۰۳۲=p) و بهبود تحمل ناكامي (۰٫۰۰۱ p) و كاهش احساس تنهايي (۰٫۰۰۱=p) در دانشجويان گروه آزمايش شد. براساس نتايج اندازۀ اثر، درمان وجودي اثربخشي زيادي بر هر سه متغير احساس تنهايي (۰٫۳۴۸=η^2p)، تحمل ناكامي (۰٫۸۵۳=η^2p) و مهارت‌هاي فراشناختي (۰٫۱۵۸=η^2p) داشت؛ اما اثربخشي بيشتر درمان وجودي، بر تحمل ناكامي بود. نتيجه‌گيري: براساس يافته‌هاي پژوهش نتيجه گرفته مي‌شود كه درمان وجودي، روش درماني مؤثري براي افزايش مهارت‌هاي شناختي، بهبود تحمل ناكامي و كاهش احساس تنهايي در دانشجويان است.