مقايسهٔ اثربخشي غني ‌سازي روابط زوجين و آموزش مهارت‌هاي مبتني ‌بر بهبود كيفيت زندگي بر تحمل پريشاني زنان رها‌ شده از مصرف مواد

زمينه و هدف: افزايش تحمل پريشاني زنان رهاشده از مصرف مواد، شانس داشتن مادر را به خانوادۀ آنان مي‌دهد. اين پژوهش با هدف مقايسهٔ اثربخشي آموزش غني‌سازي روابط زوجين براساس نظريۀ انتخاب و آموزش مهارت‌هاي مبتني‌بر بهبود كيفيت زندگي بر تحمل پريشاني زنان رها‌شده از مصرف مواد انجام شد. روش‌بررسي: روش پژوهش حاضر نيمه‌آزمايشي با طرح پيش‌آزمون، پس‌آزمون و پيگيري همراه با گروه گواه بود. جامعۀ آماري، زنان رهاشده از مصرف مواد بودند كه از مهر تا آبان ۱۳۹۸ در گروه‌هاي معتادان گمنام زنان شهر نيشابور شركت كردند. از بين آن‌ها، شصت نفر به‌روش نمونه‌گيري در‌‌دسترس انتخاب شدند. سپس به‌طور تصادفي در دو گروه آزمايش و يك گروه گواه قرار گرفتند (هر گروه بيست نفر). ابزار جمع‌آوري داده‌ها، مقياس تحمل‌ پريشاني (سيمونز و گاهر، ۲۰۰۵) بود. براي گروه آزمايشي اول، جلسات آموزشي غني‌سازي روابط زوجين براساس نظريهٔ انتخاب، برمبناي مدل دوبا و همكاران (۲۰۰۹) در شش جلسۀ نوددقيقه‌اي و براي گروه آزمايشي دوم جلسات آموزشي مهارت‌هاي مبتني‌بر كيفيت زندگي براساس برنامه‌ٔ مداخله‌اي فريش (۲۰۰۶) در هشت جلسه‌ٔ نوددقيقه‌اي ارائه شد. تجزيه‌و‌تحليل داده‌ها با روش تحليل واريانس با اندازه‌گيري‌هاي مكرر و آزمون تعقيبي توكي با كمك نرم‌افزار SPSS نسخهٔ ۲۴ در سطح معناداري ۰٫۰۵ انجام شد. يافته‌ها: اثر زمان (۰٫۰۰۶=p) و اثر گروه (۰٫۰۰۹=p) براي متغير تحمل پريشاني معنادار بود. در متغير مذكور، در مراحل پس‌آزمون و پيگيري، بين ميانگين نمرۀ گروه‌هاي آزمايش اول و گواه تفاوت معناداري مشاهده شد (به‌ترتيب ۰٫۰۱۵=p= ۰٫۰۲۱، p). در مراحل مذكور، بين ميانگين نمرۀ گروه‌هاي آزمايش دوم و گواه در متغير يادشده تفاوت معناداري وجود داشت (۰٫۰۰۳=p)؛ اما در مرحلۀ پيگيري بين نمرۀ دو گروه يادشده در متغير تحمل پريشاني تفاوت معنادار نبود (۰٫۱۰۲=p)؛ همچنين در مراحل پس‌آزمون و پيگيري، بين دو گروه آزمايش در ميانگين نمرۀ متغير مذكور تفاوت معنادار مشاهده نشد (به‌ترتيب ۰٫۶۱۹=p= ۰٫۳۸۱، p). نتيجه‌گيري: براساس يافته‌هاي پژوهش، آموزش غني‌سازي روابط زوجين براساس نظريۀ انتخاب و آموزش مهارت‌هاي مبتني‌بر بهبود كيفيت زندگي در بهبود تحمل پريشاني زنان رهاشده از مصرف مواد اثربخش هستند.