اثربخشي معنويت ‌درماني بر سلامت عمومي دانش ‌آموزان پرخاشگر در مدارس پسرانهٔ دورهٔ متوسطه

زمينه و هدف: خشونت و پرخاشگري با طيف وسيعي از مشكلات جسمي و رواني و به‌طوركلي سلامت عمومي در ارتباط است. هدف پژوهش حاضر بررسي اثربخشي معنويت‌درماني گروهي بر سلامت عمومي دانش‌آموزان پرخاشگر در مدارس پسرانۀ دورۀ متوسطه بود.  روش‌بررسي: روش تحقيق نيمه‌تجربي از نوع پيش‌آزمون-پس‌آزمون با گروه گواه بود. جامعهٔ پژوهش را تمامي دانش‌آموزان پرخاشگر دورهٔ متوسطهٔ دوم شهر ايرانشهر به تعداد ۱۳۶ نفر تشكيل دادند كه به‌علت پرخاشگري داراي پرونده در مراكز مشاوره در مدارس پسرانه بودند. چهل نفر كه داراي سطح بيشتر پرخاشگري براساس نمرات پرسشنامهٔ پرخاشگري (باس و پري، ۱۹۹۲) بودند، به‌عنوان نمونه انتخاب شدند و به‌صورت تصادفي در دو گروه ۲۰نفري (گواه و آزمايش) قرار گرفتند. سپس با استفاده از پرسشنامهٔ سلامت عمومي (گلدبرگ و هيلير، ۱۹۷۹) نمرهٔ سلامت عمومي در مرحلهٔ پيش‌آزمون به‌دست آمد. گروه آزمايش در جلسه‌هاي معنويت‌درماني گروهي به‌مدت هشت جلسه (دو روز در هفته و هر جلسه به‌مدت ۶۰ دقيقه) شركت كرد؛ اما براي گروه گواه هيچ نوع مداخله‌اي ارائه نشد. سپس از هر دو گروه پس‌آزمون گرفته شد. براي تحليل داده‌ها آزمون تحليل كوواريانس (آنكوا) به‌كار رفت و سطح معنا‌داري ۰٫۰۵ در نظر گرفته شد. تجزيه‌و‌تحليل داده‌ها با نرم‌افزار SPSS نسخهٔ ۲۳ صورت گرفت. يافته‌ها: نتايج نشان داد، پس از تعديل نمرات پيش‌آزمون، معنويت‌ درماني گروهي بر افزايش سلامت عمومي دانش ‌آموزان پرخاشگر تأثير معناداري داشت (۰٫۰۰۱ p) و ميزان تأثير معنويت‌درماني گروهي بر افزايش سلامت عمومي دانش‌آموزان پرخاشگر ۶۰٫۸درصد بود.  نتيجه‌گيري: براساس نتايج پژوهش، معنويت‌ درماني گروهي روشي مناسب به‌منظور ارتقاي سلامت عمومي براي دانش‌ آموزان پرخاشگر است.