اثربخشي مداخلهٔ راه‌ حل ‌مدار بر بهبود ميزان سازگاري اجتماعي زنان مبتلا به ام‌اس

زمينه و هدف: به ‌دليل نقش پراهميت فاكتورهاي رواني و اجتماعي بر بهبود روند بيماري ام‌اس، پژوهش حاضر با هدف بررسي اثربخشي مداخلهٔ راه‌حل‌مدار بر بهبود ميزان سازگاري اجتماعي زنان مبتلا به ام‌اس انجام پذيرفت. روش‌بررسي: روش اين مطالعه، شبه‌آزمايشي با طرح پيش‌آزمون و پس‌آزمون با گروه گواه بود. جامعهٔ آماري پژوهش را تمامي زنان مبتلا به ام‌اس شهرستان بوكان در سال ۱۳۹۶ تشكيل دادند كه ليست كامل آن‌ها در انجمن ام‌اس شهرستان بوكان وجود داشت. تعداد اين افراد برابر با ۲۳۶ نفر بود كه با پرسش‌نامهٔ استاندارد سازگاري اجتماعي (ويزمن و پي‌كل، ۱۹۷۴) بررسي شدند. بعد از اين مرحله از ميان شركت‌كننده‌ها، چهل نفر از افراد با سازگاري اجتماعي كمتر و داراي معيارهاي ورود به پژوهش، به‌صورت تصادفي در گروه گواه و گروه آزمايش قرار گرفتند (هر گروه بيست نفر). صرفاً افراد گروه آزمايش به‌مدت هفت جلسهٔ يك‌ونيم‌ساعته، درمان راه‌حل‌مدار به‌شيوهٔ گروهي را دريافت كردند. براي پيش‌آزمون و پس‌آزمون، در گروه‌ها نيز پرسش‌نامهٔ مذكور سازگاري اجتماعي اجرا شد. تجزيه‌و‌تحليل داده‌ها با استفاده از روش تحليل كوواريانس و همچنين آزمون تي‌ دو گروه مستقل و آزمون مجذور خي در نرم‌افزار SPSS صورت گرفت. سطح معناداري آزمون‌هاي آماري ۰٫۰۵ در نظر گرفته شد. يافته‌ها: نتايج نشان داد، بعد از تعديل اثر نمره‌هاي پيش‌آزمون، تفاوت معناداري بين گروه آزمايش و گروه گواه در ميانگين نمرات سازگاري اجتماعي و همچنين در خرده‌مقياس‌هاي آن شامل فعاليت روزمره، فعاليت اجتماعي و فوق‌برنامه، روابط زناشويي، روابط والديني و روابط خانوادگي، در پس‌آزمون به ‌دست آمد (۰٫۰۰۱ p)؛ اما در خرده‌مقياس‌هاي روابط با خويشاوندان (۰٫۰۸۱=p) و وضعيت اقتصادي (۰٫۱۸۱=p) تفاوت معناداري بين ميانگين نمرات پيش‌آزمون و پس‌آزمون وجود نداشت. نتيجه‌گيري: باتوجه به يافته‌ها نتيجه گرفته مي‌شود كه مداخلهٔ راه‌حل‌مدار كوتاه‌مدت در ارتقاي سازگاري اجتماعي بيماران زن مبتلا به ام‌اس مؤثر است. بر اين اساس به روان‌شناسان، مشاوران و مددكاران اجتماعي و توان‌بخشي توصيه مي‌شود در كار با اين بيماران از مداخلهٔ راه‌ حل ‌مدار سود جويند.