تعيين اندازه ‌اثر انعطاف‌پذيري روان ‌شناختي و خودكنترلي در سازگاري زناشويي كاركنان متأهل بيمارستان ثامن ‌الائمه مشهد

زمينه و هدف: سازگاري زناشويي هدفي عالي در تحقق خانواده‌اي مطلوب است و به‌عنوان عاملي اساسي در سلامت و توسعهٔ اعضاي خانواده عمل مي‌كند؛ بنابراين هدف مطالعهٔ حاضر تعيين اندازه‌اثر انعطاف‌پذيري روان‌شناختي و خودكنترلي در سازگاري زناشويي كاركنان متأهل بيمارستان ثامن‌الائمه مشهد بود. روش‌بررسي: روش پژوهش حاضر از نوع همبستگي بود. جامعهٔ آماري مطالعه، شامل تمامي كاركنان متأهل بيمارستان ثامن‌الائمهٔ مشهد در مهرماه سال ۱۳۹۸ بود كه از بين افراد داوطلب واجد شرايط ۱۸۱ نفر به روش نمونه‌گيري در دسترس انتخاب شدند. پرسش‌نامهٔ پذيرش و عمل ويرايش دوم بوند و همكاران (۲۰۱۱)، خودكنترلي تانجني و همكاران (۲۰۰۴) و سازگاري زناشويي لاك و والاس (۱۹۵۹)توسط ايشان تكميل شد. داده‌ها نيز از طريق آزمون همبستگي پيرسون و تحليل رگرسيون چندگانه در سطح معنا‌داري 0/05=α با استفاده از نرم‌افزار SPSS نسخه ۲۵ تحليل گرديد. يافته‌ها: نتايج نشان داد كه بين انعطاف‌پذيري روان‌شناختي با سازگاري زناشويي (r = 0.457, p 0.001)، بين خودكنترلي با سازگاري زناشويي (r=0.345, p=0.010) رابطهٔ مستقيم و معنا‌داري وجود دارد. همچنين مقدار ضريب رگرسيوني استانداردشدهٔ (Beta) براي متغيرهاي انعطاف‌پذيري روان‌شناختي (p 0.001, β=0.379) و خودكنترلي (p=0.025, β=0.168) بود. نتيجه‌گيري: براساس نتايج پژوهش، انعطاف‌پذيري روان‌شناختي و خودكنترلي، توانايي پيش‌بيني سازگاري زناشويي را دارند.