تعيين اثربخشي درمان مبتني‌ بر پذيرش و تعهد بر انعطاف‌پذيري شناختي و رضايت زناشويي زنان متأهل مبتلا به اختلال وسواس فكري - عملي

زمينه و هدف: اختلال وسواس فكري-عملي ازجمله اختلالات ناتوان‌كننده است كه عملكرد فردي و خانوادگي را تحت‌تأثير قرار مي‌دهد؛ ازاين‌رو هدف پژوهش حاضر تعيين اثربخشي درمان مبتني‌بر پذيرش و تعهد بر انعطاف‌پذيري شناختي و رضايت زناشويي زنان متأهل مبتلا به اختلال وسواس فكري-عملي بود. روش‌بررسي: روش پژوهش حاضر نيمه‌آزمايشي با طرح پيش‌آزمون و پس‌آزمون با گروه گواه بود. جامعهٔ آماري را تمامي زنان متأهل مبتلا به وسواس فكري-عملي مراجعه‌كننده به مركز خدمات روان‌شناسي و مشاورهٔ هميار در منطقهٔ هشت شهر تهران در سال ۱۳۹۹ تشكيل دادند. سي نفر از جامعهٔ مذكور به‌ روش نمونه‌گيري دردسترس و داوطلبانه وارد مطالعه شدند. سپس به‌طور تصادفي در گروه گواه و گروه آزمايش قرار گرفتند (هر گروه پانزده نفر). اعضاي گروه‌ها به مقياس وسواس فكري‌عملي ييل-براون (گودمن و همكاران، ۱۹۸۹)، مقياس انعطاف‌پذيري شناختي (دنيس و وندروال، ۲۰۱۰) و فرم كوتاه مقياس رضايت زناشويي انريچ (اولسون و اولسون، ۲۰۰۰) پاسخ دادند. سپس گروه آزمايش به‌مدت هشت جلسهٔ شصت‌دقيقه‌اي در جلسات درمان مبتني‌بر پذيرش و تعهد شركت كرد؛ درحالي‌كه به گروه گواه اين آموزش ارائه نشد. تحليل داده‌ها با روش تحليل كوواريانس چندمتغيري در سطح معنا‌داري ۰٫۰۱=α در نرم‌افزار SPSS نسخهٔ ۲۲ انجام شد. يافته‌ها: نتايج نشان داد، پس از تعديل اثر پيش‌آزمون، تفاوت آماري معناداري در نتايج پس‌آزمون بين دو گروه در مؤلفه‌هاي متغير انعطاف‌پذيري شناختي شامل ادراك كنترل‌پذيري (۰٫۰۴۹=p)، ادراك ديدگاه‌هاي مختلف (۰٫۰۰۳=p) و ادراك توجيه رفتار (۰٫۰۰۱ p) و در مؤلفه‌هاي متغير رضايت زناشويي شامل تحريف آرماني (۰٫۰۰۳=p)، رضايت زناشويي (۰٫۰۴۷=p) و ارتباطات (۰٫۰۰۲=p) وجود داشت؛ اما در مؤلفهٔ حل تعارض معنادار نبود (۰٫۰۵۰=p). نتيجه‌گيري: براساس يافته‌هاي پژوهش نتيجه گرفته مي‌شود كه درمان مبتني‌بر پذيرش و تعهد بر افزايش انعطاف‌پذيري شناختي و افزايش رضايت زناشويي زنان متأهل مبتلا به اختلال وسواس فكري-عملي تأثيرگذار است.