مقايسهٔ خودپندارهٔ جنسي، بهزيستي ذهني و تاب‌آوري خانواده در زنان نابارور با سازگاري زناشويي بالا و پايين

زمينه‌ و‌ هدف: ناباروري، يكي از مسائلي است كه در صورت مواجهه، جنبه‌هاي مختلف زندگي زوجين ازجمله سازگاري زناشويي را تحت‌تأثير قرار مي‌دهد. هدف پژوهش حاضر مقايسهٔ خودپندارهٔ جنسي، بهزيستي ذهني و تاب‌آوري خانواده در زنان نابارور با سازگاري زناشويي بالا و پايين بود. روش‌بررسي: اين پژوهش از نوع علّي‌مقايسه‌اي بود كه با هدف مقايسهٔ خودپندارهٔ جنسي، بهزيستي ذهني و تاب‌آوري خانواده در زنان نابارور با سازگاري زناشويي بالا و پايين انجام شد. به اين منظور نمونه‌اي به حجم ۱۵۸ نفر از جامعۀ آماري زنان نابارور مراجعه‌كننده به مراكز درمان ناباروري استان‌هاي خوزستان و اصفهان در سال ۱۳۹۷، به‌روش نمونه‌گيري دردسترس انتخاب شدند. ابزارهاي جمع‌آوري داده‌ها شامل پرسشنامه‌ٔ سازگاري زناشويي (اسپانير، ۱۹۷۶)، پرسشنامه‌ٔ چندوجهي خودپندارهٔ جنسي (اسنل، ۱۹۹۸)، مقياس بهزيستي ذهني (كيز و ماگيارمو، ۲۰۰۳) و مقياس تاب‌آوري خانواده (سيكسبي، ۲۰۰۵) بود. تجزيه‌و‌تحليل داده‌ها با استفاده از روش تحليل واريانس تك‌متغيره در نرم‌افزار SPSS نسخهٔ ۲۲ صورت گرفت. سطح معناداري آزمون‌ها ۰٫۰۵ در نظر گرفته شد. يافته‌ها: نتايج نشان داد كه زنان نابارور با سازگاري زناشويي بالا داراي خودپندارهٔ جنسي (۰٫۰۰۱ p)، بهزيستي ذهني (۰٫۰۰۷=p) و تاب‌آوري خانوادهٔ (۰٫۰۰۳=p) بيشتري درمقايسه با زنان نابارور با سازگاري زناشويي پايين بودند. نتيجه‌گيري: زنان نابارور سازگاري زناشويي پايين، خودپندارهٔ جنسي و بهزيستي ذهني و تاب‌آوري خانوادهٔ كمتري دارند؛ ازاين‌رو سازگاري زناشويي مي‌تواند به‌عنوان فاكتوري مهم در ارائهٔ خدمات روان‌شناختي به زوجين نابارور به‌كار رود.