تعيين تأثير بازي‌هاي حركتي بر دقت، تمركز، حافظهٔ فعال و يادگيري رياضي كودكان مبتلا به اختلال يادگيري رياضي

زمينه و هدف: اختلال يادگيري رياضي از انواع اختلالات يادگيري است. بازي‌درماني يكي از روش‌هايي است كه زمينهٔ يادگيري و برقراري ارتباط را در كودكان فراهم مي‌كند؛ بنابراين هدف پژوهش حاضر، تعيين تأثير بازي‌هاي حركتي بر دقت، تمركز، حافظهٔ فعال و يادگيري رياضي كودكان مبتلا به اختلال يادگيري رياضي بود. روش‌بررسي: اين پژوهش، نيمه‌تجربي با طرح پيش‌آزمون و پس‌آزمون با گواه بود. جامعهٔ پژوهش را تمامي كودكان داراي اختلال يادگيري رياضي مقطع ابتدايي پايهٔ اول تا سوم شهر كرمان تشكيل دادند كه تعداد آن‌ها ۳۵ نفر بود. تعداد سي نفر واجد شرايط مطالعه و داوطلب شركت، وارد پژوهش شدند و به‌صورت تصادفي در گروه آزمايش و گروه گواه قرار گرفتند (هر گروه پانزده نفر). پس از اجراي پيش‌آزمون در گروه‌ها، به‌مدت دو ماه تمرينات بازي‌هاي حركتي روي گروه آزمايش اعمال شد؛‌ اما گروه گواه هيچ مداخله‌اي دريافت نكرد. درنهايت پس از اتمام جلسات مداخله، پس‌آزمون روي هر دو گروه آزمايش و كنترل اجرا شد. از آزمون هوش وكسلر براي كودكان-۴ (وكسلر، ۲۰۰۳) (خرده‌آزمون‌هاي مفاهيم تصاوير، تكميل تصاوير، ظرفيت عدد و توالي عدد-حرف) به‌ترتيب به‌منظور سنجش دقت، تمركز و حافظهٔ فعال و همچنين از آزمون رياضي كي‌مت (كانولي، ۱۹۸۸) به‌منظور سنجش يادگيري رياضي استفاده شد. داده‌ها با استفاده از روش تحليل كوواريانس در سطح معناداري ۰٫۰۵=α در نرم‌افزار SPSS نسخهٔ ۲۲ تجزيه‌و‌تحليل شدند. يافته‌ها: نتايج نشان داد، تمرينات بازي‌هاي حركتي باعث بهبود دقت (۰٫۰۰۱ p)، تمركز (۰٫۰۰۱ p)، حافظهٔ فعال (۰٫۰۰۱ p) و يادگيري رياضي (۰٫۰۰۱ p) كودكان گروه آزمايش درمقايسه با گروه گواه شد. نتيجه‌گيري: براساس يافته‌هاي اين پژوهش، تمرينات بازي‌هاي حركتي در كنار مربي باتجربه بر بهبود دقت، تمركز، حافظهٔ فعال و يادگيري رياضي كودكان مبتلا به اختلال يادگيري رياضي پايهٔ اول تا سوم تأثيرگذار است.