اثربخشي كفي فعال در كاهش اثرات خستگي بر ثبات و تعادل ايستادن ميان نيروهاي نظامي: يك ارزيابي بيومكانيكي

مقدمه: خستگي بدني ناشي از فعاليت‌هاي سرپايي طولاني‌مدت، كه بين نيروهاي نظامي رايج است، با اختلال در كارايي سيستم حسي-پيكري ثبات وضعيتي و كنترل حركتي را تحت تأثير قرار مي‌دهد. اعمال ارتعاش مكانيكي زير آستانه مي‌تواند موجب تقويت حساسيت گيرنده‌هاي مكانيكي كف پا و بهبود كنترل حركتي و تعادل گردد. لذا، در اين پژوهش اثربخشي كفي فعال مبتني بر ارتعاش مكانيكي در كاهش اثرات خستگي بر ثبات وضعيتي بين نيروهاي نظامي بررسي شد.روش كار: هر يك از 20 مرد جوان و سالم شركت‌كننده مطالعه، آزمون‌هاي تعادل ايستادن را در سه وضعيت؛ 1) با هر دو پا، 2) روي يك‌پا و 3) روي يك‌پا همراه وظيفه ثانويه شناختي براي دو حالت روشن و خاموش بودن سيستم ارتعاش كفي فعال قبل و بعد از پروتكل خستگي روي صفحه نيروسنج انجام دادند. فعاليت عضلات ساق نيز توسط دستگاه الكتروميوگرافي ثبت گرديد. شاخص خطي ميانگين (مقدار) و شاخص غيرخطي آنتروپي نمونه (ساختار) براي فاصله برآيند جابجايي‌هاي مركز فشار بدن و همچنين درصد نرمال‌سازي شده سطح فعاليت عضلات (پوش خطي سيگنال) براي تحليل‌هاي آماري استفاده شد. يافته ها: تغييرات معني‌دار در بيشتر پارامترهاي وضعيتي و عضلاني بعد از خستگي نسبت به قبل از آن براي حالت “خاموش” سيستم ارتعاش كفي فعال ثبت شد. اما، اثرات روشن بودن سيستم ارتعاش به‌صورت عدم تفاوت معني‌دار در مقدار و ساختار فاصله برآيند جابجايي‌هاي مركز فشار بدن و همچنين سطح فعاليت مشابه عضلات گاستروكنميوس خارجي و سولئوس بعد از خستگي نسبت به ‌قبل از خستگي مشاهده گرديد.نتيجه گيري: يافته‌هاي ارزيابي بيومكانيكي ما مؤيد اثربخشي اعمال ارتعاش مكانيكي زير آستانه به كف پا براي بهبود تعادل ايستادن از طريق كاهش پيامدهاي منفي خستگي بر پارامترهاي ثبات وضعيتي است. بنابراين، پيشنهاد مي‌شود استفاده از كفي فعال توسط نيروهاي نظامي با فعاليت‌هاي سرپايي طولاني‌مدت مي‌تواند يك مداخله ارگونوميك مؤثر، قابل‌اجرا و در دسترس باشد.