اثربخشي قصه‌درماني بر اضطراب اجتماعي و تنظيم شناختي هيجان دانش‌آموزان نابينا

هدف: هدف پژوهش حاضر بررسي اثربخشي قصه‌درماني بر اضطراب اجتماعي و تنظيم شناختي هيجان دانش‌آموزان نابينا است. روش: اين پژوهش از نوع روش نيمه‌آزمايشي همراه با طرح پيش‌آزمون و پس‌آزمون با گروه كنترل است. جامعۀ آماري مطالعه حاضر، شامل دانش‌آموزان مجتمع آموزشي نابينايان نرجس شهر تهران است. سي نفر از افراد واجد شرايط به روش نمونه‌گيري هدفمند انتخاب شدند و به‌صورت تصادفي در دو گروه كنترل (پانزده نفر) و گروه آزمايش (پانزده نفر) قرار گرفتند. از مقياس اضطراب اجتماعي لابيوتز و تنظيم شناختي هيجان گارنفسكي و كرايج استفاده شده است. گروه آزمايش ده جلسه قصه‌درماني (هر جلسه به مدت نود دقيقه) را به‌صورت گروهي دريافت كردند و گروه كنترل، مداخله‌اي دريافت نكردند. پس از اتمام دوره براي هر دو گروه آزمايش و كنترل، پس‌آزمون اجرا شد. يافته‌ها: نتايج تحليل كوواريانس نشان داد كه قصه‌درماني اثر معناداري در اضطراب اجتماعي و تنظيم شناختي هيجان (كل) و مؤلفه‌هاي آن از قبيل توجه مثبت مجدد، متمركز بر برنامه‌ريزي، بازنگري و ارزيابي دوباره به‌صورت مثبت، خود را مقصر دانستن، نشخوار فكري، تحت نظر قرار‌دادن، فاجعه‌آميز تلقي‌كردن و مقصر‌دانستن ديگران در گروه آزمايش نسبت به گروه كنترل داشته است (0.01≥≤).نتيجه‌گيري: به‌طور‌كلي نتايج اين پژوهش نشان داد كه قصه‌درماني مي‌تواند به بهبود اضطراب اجتماعي و تنظيم شناختي هيجان در دانش‌آموزان نابينا كمك كند.