تأثير تمرين انفرادي و زوجي برايتونيك بر كاركردهاي اجرايي كودكان با كم تواني ذهني

هدف: كودكان كم توان ذهني در مهارت هاي حركتي پايه در سطح پايين تري قرار دارند و يادگيري در اين كودكان زمان بيشتري مي برد. اين تحقيق با هدف بررسي تأثير تمرين انفرادي و زوجي برايتونيك بر كاركردهاي اجرايي كودكان با كم تواني ذهني انجام شد.روش : روش پژوهش نيمه تجربي بود كه با طرح پيش‌آزمون و پس‌آزمون با گروه گواه انجام شد. جامعه آماري پژوهش، كودكان 8 تا 12 سال با ميانگين سني (1.39 ± 9.8) دختر و پسر داراي معلوليت ذهني شهرستان اليگودرز بودند كه از بين آن‌ها به‌صورت نمونه‌گيري در دسترس 30 نفر انتخاب شد. شركت‌كنندگان به‌صورت تصادفي به سه گروه 10 نفري تقسيم‌‌بندي شدند و در 21 جلسه 30 دقيقه اي طي هفت هفته در برنامه تمريني شركت كردند. جهت سنجش كاركردهاي اجرايي از پرسشنامه بريف استفاده شد. براي پردازش داده‌ها از نرم‌افزار SPSS نسخه 26 و براي تحليل داده‌ها از آزمون كوواريانس و آزمون تعقيبي بونفروني استفاده شد. در كليه آزمون هاي آماري سطح معناداري 0.05 در نظر گرفته شد.يافته ها: نتايج تحليل واريانس نشان داد كه در مؤلفه‌هاي مورد بررسي پژوهش تفاوت معناداري بين گروه هاي تحت بررسي وجود دارد. كاركردهاي اجرايي در گروه تمرين به‌صورت فردي و زوجي از گروه گواه بهتر بود و همچنين عملكرد گروه زوجي در متغيرهاي تحت بررسي به‌طور معناداري از عملكرد گروه فردي بهتر بود (0.001=P).نتيجه گيري: اجراي برنامه فعاليت بدني برايتونيك اثر مثبت و معناداري بر بهبود كاركردهاي اجرايي كودكان با كم تواني ذهني دارد. به نظر مي رسد مي توان از اين تمرينات به‌عنوان مداخله ا ي هدفمند به‌صورت فردي يا زوجي جهت بهبود عملكرد حركتي اين كودكان استفاده شود.