بررسي تأثير استفاده از امولسيفاير در جيره‌هاي با سطوح مختلف انرژي بر عملكرد و برخي فراسنجه‌هاي بيوشيميايي خون جوجه‌هاي گوشتيي

مطالعه حاضر به منظور بررسي تأثير امولسيفاير در جيره‌هاي با انرژي كاهش يافته بر عملكرد، خصوصيات لاشه و صفات خوني جوجه‌هاي گوشتي انجام شد. از تعداد 540 قطعه جوجه گوشتي يك روزه سويه راس 308 در يك آزمايش فاكتوريل 3× 3 با سه سطح امولسيفاير (صفر، 250 و 500 ميليگرم در كيلوگرم) و سه سطح انرژي جيره (دوره آغازين در حد نياز، 45 و 90، دوره رشد در حد نياز، 60 و 105 و در دوره پاياني در حد نياز، 75 و 120 كيلوكالري در كيلوگرم كمتر از نياز) در قالب طرح كاملاً تصادفي با نه تيمار، چهار تكرار و 15 پرنده در هر تكرار استفاده شد. در كل دوره پرورش، با كاهش انرژي جيره، مصرف خوراك افزايش يافت (p 0/05). پرندگاني كه با جيره حاوي امولسيفاير تغذيه شدند افزايش وزن بيشتر و ضريب تبديل كمتري داشتند (p 0/05). وزن نسبي كبد، روده‌هاي كور و چربي شكمي تحت تأثير سطوح انرژي قابل متابوليسم جيره قرار نگرفت. اثر متقابل جيره × امولسيفاير بر كلسترول، ليپوپروتئين‌هاي با چگالي بالا (HDL)، ليپوپروتئين‌هاي با چگالي كم (LDL)، كلسترول: HDL، آلانين آمينوترانسفراز (ALT) و آلكالين فسفاتاز معني‌دار نبود. افزودن امولسيفاير به جيره‌هاي معمولي و يا جيره‌هايي با كاهش بيشتر انرژي موجب افزايش غلظت تري گليسيريد خون شد (p 0/05). افزودن امولسيفاير به جيره‌هاي با كاهش ملايم انرژي سبب افزايش غلظت آسپارتات آمينوترانسفراز (AST) شد (p 0/05). بر اساس نتايج حاصل افزودن 250 گرم در تن امولسيفاير آرتيفاير به جيره هائي با كاهش انرژي، سبب بهبود عملكرد جوجه‌هاي گوشتي ‌شد.