گليم سرجامه(لته‌اي) بشرويه و ژنده بوئين زهرا به مثابه توليدات سبز و پايدار

ترويج فرهنگ قناعت در ادبيات و آموزه‌هاي ديني ايران پيشينه‌دار است. مسائل زيست محيطي از مهم‌ترين دغدغه‌هاي انسان در دنياي كنوني بوده و توليد آثار هنري كه مبتني بر توسعه پايدار باشد از شروط اصلي توسعه است. ايران به عنوان كشوري كه بر چهار راه فرهنگي واقع شده همواره بحران‌ها، جنگ‌ها و مصائب زيادي را به خود ديده اما چاره‌انديشي و فرهنگ مقاومتي موجب شده تا ققنوس وار جاني تازه يابد. مطالعه سبك زندگي پيشينيان و الگوبرداري از مصاديق قناعت در زيست ايشان راهي براي برون رفت از مشكلات اقتصادي خواهد بود. درايت و تدبير زنان هنرمند ايراني در توليد صنايع دستي موجب شكوفايي اقتصادي در ادوار گوناگون بوده است. مقاله پيش‌رو در پي آن است كه گليم سرجامه بشرويه استان خراسان و گليم ژنده بوئين زهرا قزوين را به عنوان مصاديق هنر بازيافت معرفي و تحليل نمايد سپس به اهميت اين دو بافته در توسعه پايدار بپردازد. سؤال اصلي پژوهش اين است كه چگونه مي‌توان شاخصه‌هاي بازيافتي «سرجامه» و «گليم ژنده» را تبيين نمود؟ مطالعات كتابخانه‌اي منابع گوناگون داده‌هاي خام تحقيق را فراهم آورد. بخشي ديگر از اطلاعات، حاصل ثبت مشاهدات نگارنده از بافته‌هاي نامبرده است. مطالعه تطبيقي شاخصه‌هاي گليم «سرجامه» و «گليم ژنده» از منظر ويژگي‌هاي هنر بازيافت نشان از آن دارد كه هر دو دست‌بافته داراي مولفه‌هاي توليدات سبز و پايدار هستند. همچنين بافته‌هاي مذكور با در بر داشتن شاخصه‌هاي هنر بازيافتي مي‌توانند منجر به رونق توليدات روستايي و ترويج فرهنگ صحيح مصرف شوند.