مدل ساختاري طرحواره‌هاي ناسازگار اوليه و سبك دلبستگي ناايمن با اختلال اضطراب اجتماعي: نقش واسطه‌اي حساسيت اضطرابي

مقدمه: پژوهش حاضر با هدف تبيين اختلال اضطراب اجتماعي بر اساس طرحواره‌هاي ناسازگار اوليه و سبك دلبستگي ناايمن با نقش واسطه‌اي حساسيت اضطرابي انجام گرفته شد.روش: روش پژوهش، همبستگي و از نوع مدل‌سازي معادلات ساختاري بود. جامعه آماري پژوهش شامل كليه دانشجويان دانشگاه علوم و تحقيقات تهران‌ در سال 1401 بودند كه به صورت نمونه‌گيري تصادفي چندمرحله‌اي انتخاب گرديدند. ابزارجمع‌آوري داده‌ها شامل پرسشنامه طرحواره‌هاي ناسازگار اوليه، پرسشنامه سبك‌هاي دلبستگي، پرسشنامه حساسيت اضطرابي و پرسشنامه اضطراب اجتماعي بود. به منظور تجزيه و تحليل داده‌هاي به دست آمده از نرم‌افزار 19SPSS و 24AMOS استفاده شد.يافته‌ها: متغيرهاي پيش‌بين طرحواره‌هاي ناسازگار اوليه و سبك دلبستگي ناايمن به صورت مستقيم و غيرمستقيم با ميانجي‌گري حساسيت اضطرابي بر اختلال اضطراب اجتماعي داراي تاثير معنادار بودند(0/01 p). همچنين حساسيت اضطرابي داراي تاثير مستقيم بر اختلال اضطراب اجتماعي بود(0/01 p).نتيجه‌گيري: براساس نتايج پژوهش مي‌توان نتيجه گرفت كه طرحواره‌هاي ناسازگار اوليه و سبك دلبستگي ناايمن مي‌توانند پيشبين‌هاي قوي اختلال اضطراب اجتماعي باشند و در اين ميان حساسيت اضطرابي به عنوان متغير ميانجي بخشي از فرآيند اثرگذاري در شكل‌گيري نشانه‌هاي اضطراب اجتماعي است.