مقايسه اثربخشي مواجهه‌درماني طولاني مدت و تلفيق آن با رفتار درماني ديالكتيكي بر بهبود رشد پس از آسيب جانبازان مبتلا به اختلال استرس پس از سانحه

مقدمه: مواجهه‌درماني طولاني‌مدت (PE) خط اول درمان براي اختلال استرس پس از سانحه در جانبازان و نيروهاي نظامي است؛ با اين حال، PE ممكن است با ترجيحات بسياري از بيماران مبتلا به PTSD مطابقت نداشته باشد. بنابراين، پژوهش حاضر با هدف تعيين اثربخشي مواجهه‌درماني طولاني مدت و پروتكل درمان تلفيقي DBT-PE بر بهبود رشد پس از آسيب جانبازان مبتلا به PTSD انجام گرفت. روش: روش پژوهش، آزمايشي به صورت پيش‌آزمون- پس‌آزمون با گروه كنترل به همراه دوره‌ي پيگيري بود. جامعه آماري پژوهش را كليه جانبازان مبتلا به PTSD مراجعه كننده به بيمارستان روانپرشكي ايثار اردبيل در سال 1401 تشكيل داد. نمونه پژوهش شامل 60 جانباز مبتلا به PTSD بود كه به صورت نمونه‌گيري هدفمند انتخاب شدند. جهت جمع‌آوري داده‌ها، از پرسشنامه رشد و تحول پس از رخداد آسيب‌زا استفاده شد. گروه آزمايشي اول مواجهه‌درماني طولاني مدت (10 جلسه‌ي 90 دقيقه‌اي) و گروه آزمايشي دوم درمان تلفيقي براي اختلال استرس پس از سانحه (16 جلسه) دريافت كرد. داده‌ها با استفاده از آزمون تحليل واريانس آميخته و آزمون تعقيبي بونفروني تحليل شدند.يافته‌ها: يافته‌هاي نتايج نشان داد مواجهه‌درماني و تلفيق آن با رفتاردرماني ديالكتيكي بر بهبود رشد پس از آسيب جانبازان مبتلا به PTSD تأثيرگذار بودند (0/01 P)؛ با اين حال، تأثير درمان تلفيقي بيشتر از مداخله ديگر بود (0/05 P). نتيجه‌گيري: بنابراين، با استفاده از اين نتايج مي‌توان استفاده از روش‌هاي مواجهه‌درماني و تلفيق آن‌ با رفتار درماني ديالكتيكي را به‌عنوان روش‌هاي مؤثر در بهبود علائم روان‌شناختي مرتبط با اختلال استرس پس از سانحه در جانبازان در كنار درمان‌هاي پزشكي پيشنهاد نمود.