تحليل تاريخي اجتماعي مفهوم خلاقيت در طراحي سنتي

طراحي سنتي اصطلاحي است كه به دو معني به كار گرفته مي‌شود، نخست به معني ترسيم نقوش و آرايه‌هاي تزئينيِ داراي سابقۀ تاريخي و دوم به معني ديزاين و فرايند رسيدن به طرح محصول. اين پژوهش روي معني دوم تمركز دارد. طراحي سنتي (با معني دوم) موضوعي است كه بسيار در مورد آن صحبت شده است، اما كار پژوهشي بسيار كمي در اين حوزه به انجام رسيده است. يكي از عوارض اين خلاء علمي اين است كه پندارها و پيش فرض‌هاي نادرستي پيرامون طراحي سنتي شكل گرفته است. محور اين شناخت‌هاي غلط، موضوع خلاقيت در طراحي سنتي است. لذا اين پژوهش با رويكرد تاريخ اجتماعي، به بررسي خلاقيت در طراحي سنتي مي‌پردازد. پرسش‌هاي متوالي پژوهش عبارت‌اند از: ميدان‌هاي فرهنگي اجتماعي، چگونه شناختِ خلاقيت در طراحي سنتي را تحت تاثير قرار داده‌اند؟ و (با رويكردي تاريخي اجتماعي)،  چگونه دركي از خلاقيت در طراحي سنتي شكل مي گيرد؟ هدف اين پژوهش، نخست واسازي شناخت رايج از خلاقيت در طراحي و صناعات سنتي، از زاويۀ مطالعات اجتماعي هنر است و دوم، ترسيم يك چهاچوب نظري جديد براي بررسي اين موضوع. بدين منظور از يك روش تحقيق نظري، از نوع توصيفي ـ تحليل محتوا استفاده شده است. در گام نخست مولفه هايي به عنوان مفاهيم تحليلي، مقوله بندي شده اند. سپس در بخش تحليل، به روش استدلالي و به كمك آن مقولات موضوع تحليل شده است. نتايج اين پژوهش نشان مي‌دهد كه: طراحي سنتي خود يك مفهوم برساختۀ مدرن است و طراحي سنتي با طراحي مدرن تفاوت ماهيتي ندارد.