جايگاه زنان باردار و اهميت فرزندآوري در متون مزديسني و جامعه باستاني ايران

در ساختار نظام مادرتباري، زنان به عنوان قشر مهمي از جامعه مطرح شده و سرمنشاء زندگي،زايندگي و بركت شناخته مي شدند. حال با توجه به دگرگونيهاي پيشامده در نظام اجتماعي و سياسي ايرانيان و برخورداري جوامع ايراني از نظام پدرتباري در روزگار مادها تا افول قدرت ساساني، از مسائل مطرح اين است كه زنان به به‌سبب ويژگي بهره مندي از قدرت باروري چه جايگاهي در جامعه‌ ايراني داشته و در كل رويكرد متون ديني(اوستايي و پهلوي) و جامعه‌ مدني كه از طريق اسناد تاريخي برملا مي گردد به مقوله‌ ازدواج(پيوند زناشويي) و به ويژه فرزند آوري چگونه بوده است. همچنين در جامعه‌ ايراني(عصرهخامنشي و ساساني) بارداري زنان و دارا بودن فرزند چه اهميت و اعتباري داشته و آيا مي توان براي مادران و زنانِ باردار نقشي در اقتصاد جامعه و معيشت خانواده قائل گرديد و در اين صورت چه تمهيداتي در بهبود حال مادران شاغل انجام گرفته بود. بر اين مبنا با بهره بري از روش كتابخانه اي و واكاوي متون تاريخي و ديني و همچنين از طريق مطالعه الواح و گل نبشته هاي تخت جمشيد و با تحليل اطلاعات مستخرج از منابع و استنادات، اين نتايج حاصل آمد كه به سبب اهميت نظام خانواده در جامعه‌ ديني و مدني ايرانيان باستان، ازدواج امري مهم تلقي شده كه سبب زايش و كثرت جمعيتِ خانواده و جامعه گرديده و بدين ترتيب داشتن اولاد از اهميت بسزايي برخوردار بود. زيرا افزون بر اينكه موجب تداوم نسل ايرانيان (اهورايي) مي شد و بدينگونه در كسب ثواب و كرفه‌ والدين در جهان اخروي تاثير گذار بود، در افزايش روزافزون قدرت و توانايي(اقتصادي و نظامي) ايرانيان موثر واقع مي گرديد. همچنين آنگونه كه شواهد و مدارك گواهي مي دهند مادران و البته زنان باردار در اقتصاد خانواده دخيل بوده و در كنار فرزندان سبب ايجاد رفاه در خانواده و جامعه مي گرديدند. بدين روي و به دلايل مذكور در ايران باستان در ارائه‌ خدمات و تسهيلات به مادران باردار و شاغل شاهد اقداماتي هستيم.