اثر بخشي آموزش خود مراقبتي در فضاي مجازي به دانش ‌آموزان بر ابعاد سلامتي (رواني، اجتماعي و جسماني) و رضايت ‌مندي از زندگي شخصي

پژوهش پيش ‌رو با هدف اثربخشي آموزش خود مراقبتي در فضاي مجازي به دانش‌آموزان بر ابعاد سلامتي (رواني، اجتماعي و جسماني) و رضايت‌مندي از زندگي شخصي دانش‌آموزان مقطع متوسطه اول شهرستان بوكان طراحي و اجرا شد. روش پژوهش نيمه‌آزمايشي و از نوع طرح پيش‌آزمون – پس‌آزمون همراه با گروه كنترل بود. جامعه آماري شامل كليه دانش‌آموزان مقطع اول متوسطه شهرستان بوكان در سال تحصيلي 1401-1400 بود كه از ميان آن‌ها، 72 نفر به شيوه نمونه‌گيري خوشه‌اي با جايگزيني تصادفي در دو گروه آزمايش و كنترل (هر كدام 36 نفر) قرار گرفتند. داده‌هاي پژوهش با استفاده از پرسشنامه سلامت (Goldberg Hillier, 1979) و مقياس رضايت‌مندي از زندگي دانش‌آموزان(Hubener, 1994) گردآوري شد. تجزيه وتحليل داده‌ها با استفاده از نرم‌افزار Spss26 صورت پذيرفت. نتايج حاصل از تحليل كواريانس تك‌متغيره، تفاوت معناداري ميان گروه آزمايش و كنترل را در ابعاد سلامتي و رضايت‌مندي از زندگي شخصي نشان داد (0.01≥P) كه اين تفاوت ناشي از آموزش خودمراقبتي به دانش‌آموزان است. همچنين نتايج حاصل از تحليل كواريانس چندمتغيره نشان داد كه اثربخشي آموزش خودمراقبتي در فضاي مجازي بر ابعاد سلامتي، بيشترين تأثير را بر سلامت رواني و كمترين تأثير را بر سلامت اجتماعي داشته است. بر اساس يافته‌هاي پژوهش مي‌توان از آموزش خودمراقبتي در فضاي مجازي براي افزايش سلامت رواني، اجتماعي، جسماني و رضايت‌مندي از زندگي شخصي دانش‌آموزان استفاده نمود. با توجه به نتايج پژوهش پيشنهاد مي‌شود كه دولت در حوزه آموزش خودمراقبتي دانش‌آموزان و افزايش سواد فضاي مجازي افراد جامعه گام بردارد.