نقش تمركز بر آموزش و بهينه‏سازي زمان آموزش معلم در كلاس بر عملكرد تحصيلي با ميانجي ‏گري رضايت تحصيلي

هدف پژوهش حاضر‌، بررسي نقش تمركز بر آموزش و بهينه ‏سازي زمان آموزش معلم در كلاس بر عملكرد تحصيلي با ميانجي‏ گري رضايت تحصيلي بوده است. روش پژوهش توصيفي از نوع همبستگي بوده است. جامعه آماري، شامل كليه معلمان و دانش ‏آموزان متوسطه دوم شهر بابل مي‏ باشد كه با استفاده از شيوه نمونه‏ گيري خوشه‌اي سه مرحله‌اي 50 معلم و 336 دانش ‏آموز به‌عنوان نمونه آماري انتخاب شده‌اند. جهت گردآوري داده‌ها، از سه پرسشنامه؛ تمركز و  بهينه ‏سازي زمان آموزش (Esterank et al, 2018)، پرسشنامه عملكرد تحصيلي (Fam Taylor, 1999)، و پرسشنامه رضايت تحصيلي (Diener, et al., 1985) استفاده شد. براي تجزيه و تحليل اطلاعات از ضرايب همبستگي پيرسون و مدل تحليل مسير استفاده شد. نتايج نشان داد كه تمركز بر آموزش(p 0.01, β = 0.457) و بهينه ‏سازي زمان آموزش (p 0.01, β = 0.241)، معلمان در كلاس بر عملكرد تحصيلي تأثير مثبت دارد. هم‏چنين نتايج نشان داد كه رضايت تحصيلي دانش‌آموزان در تأثير تمركز بر آموزش (p 0.01, β=0.137)  و بهينه ‏سازي زمان آموزش (p 0.01, β=0.143) بر عملكرد تحصيلي نقش ميانجي دارد. بنابراين معلمان مي ‏توانند با تمركز و بهينه‌سازي زمان آموزش، ميزان آموزش و يادگيري را به حداكثر برسانند تا از اين طريق ميزان موفقيت و رضايت تحصيلي دانش‌آموز در كلاس‌ها بيشتر شود.