چالش‌هاي آموزش حضوري در دوران پس از كرونا از ديدگاه دبيران

هدف پژوهش حاضر شناسايي و بررسي چالش‌هاي آموزش حضوري پس در دوران پس از كرونا از ديدگاه دبيران بود. روش پژوهش، كيفي با رويكرد پديدارشناسي تأويلي بود. براي مصاحبه، شركت‌كنندگان با روش نمونه‌گيري هدفمند انتخاب شدند.معيار شركت در مصاحبه، تمايل دبيران به بيان نظرات  خود در زمينه موضوع پژوهش بود. فرآيند نمونه‌گيري در جريان مصاحبه با به اشباع رسيدن داده‌ها پايان يافت. براي تحليل داده‌ها از روش استرابرت و كارپنتر(2003)  استفاده گرديد. به ‌اين صورت كه يافته‌ها به شركت‌كنندگان ارائه شده و نظراتشان دريافت مي‌شد. جهت حفظ قابليت تأييد پژوهش، در تمام مراحل، مستندات به‌دست‌آمده با استفاده از كسب نظرات مشاركت‌كنندگان حفظ شدند كه همين مسئله،اطمينان‌پذيري داده‌ها و قابليت تأييد آن‌ها را امكان‌پذير مي‌كند. پس از تجزيه‌وتحليل يافته‌ها، عوامل و دلايل تغييرات رفتاري و تحصيلي دانش‌آموزان بعد از دوران كرونا در آموزش در پنج دسته : علل مرتبط با معلم ،علل مرتبط با مدرسه؛ علل مرتبط با خانواده، علل مرتبط با فضاي مجازي؛ علل مرتبط با دانش‌آموز؛ طبقه‌بندي شدند. براي غلبه بر اين چالش‌ها ضروري است اوليا دانش‌آموزان،كاركنان مدرسه و معلمان، تعامل، هم‌فكري و هماهنگي بيشتر داشته باشند. برگزاري جلسات آموزشي براي اوليا از طرف انجمن اوليا و مربيان مي‌تواند ياري‌دهنده باشد. نياز به تقويت آموزش، ارزش قائل شدن براي حرفه معلمي و تشريك‌مساعي معلم و همچنين تعامل بيشتر با خانواده‌ها و نهايتاً در عين تحول بخشي به آموزش، مدرسه به‌عنوان يك فضاي فيزيكي خاص و متفاوت از ساير فضاهاي يادگيري حفظ شود.