بهره ‌وري آب و انرژي محصول پياز در روش ‌هاي آبياري باراني و سطحي در برخي از مزارع استان اصفهان

بخش كشاورزي به ‌منظور پاسخگويي به نياز روزافزون غذا براي جمعيت روبه‌رشد جهان و فراهم‌كردن آن به ‌اندازۀ كافي و مناسب، به ميزان زيادي وابسته به منابع آب و انرژي است و بايستي براي ارتقاء بهره‌وري آب و انرژي محصولات كشاورزي، حفظ سلامتي جامعه و محيط‌زيست كوشا باشد. در اين پژوهش حجم آب آبياري، عملكرد، بهره‌وري آب و انرژي مصرفي در آبياري محصول پياز در دو روش آبياري سطحي و باراني، در شرايط مديريت كشاورزان اندازه‌گيري و با هم مقايسه شد. اندازه‌گيري‌ها در سال زراعي 1400- 1399 در 17 مزرعه از شهرستان‌هاي استان اصفهان كه محصول پياز جزء اولويت‌ كشت آن‌ها بود، انجام شد. براي مقايسه آماري نتايج به‌دست آمده از دو سامانۀ آبياري، از آزمون تي (t-Test) و ضرايب همبستگي پيرسون استفاده شد. بر اساس نتايج، در روش آبياري سطحي، مقادير حجم آب آبياري و عملكرد نسبت به آبياري باراني، بيشتر و اختلاف بين مقادير يادشده معني‌دار بود و بهره‌وري آب پياز در روش آبياري باراني نسبت به سطحي، به‌صورت معني‌دار (سطح احتمال 1 درصد) بيشتر بود. همچنين نتايج نشان داد، همبستگي مستقيم معني‌داري بين حجم آب آبياري و عملكرد محصول پياز وجود دارد، زيرا بين حجم آب آبياري و بهره‌وري آب رابطه غيرمستقيم معني‌دار ديده شد. بهره‌وري انرژي مصرفي در آبياري نيز با مقدار انرژي مصرفي همبستگي معكوس معني‌دار داشت و با افزايش انرژي آبياري بهره‌وري انرژي كاهش يافت. باتوجه‌به نتايج به‌دست آمده در شرايط مزارع انتخابي، روش آبياري باراني در مقايسه با روش آبياري سطحي براي كشت محصول پياز كارآمدتر بود.