مقدمه‌اي بر مباني آينده‌پژوهي اسلامي

هدف: در اين مقاله برآنيم تا باعنايت‌به انديشه هاي اسلامي، به ترسيم مقدمه اي بر مباني آينده‌پژوهي اسلامي بپردازيم. آينده پژوهي اسلامي در مذهب شيعه، همانند ديگر ديدگاه‌هاي اين مذهب، برمبناي امامت و ولايت اسـتوار اسـت. روش: پژوهش حاضر با تبعيت از روش فراتركيب، به‌عنوان يكي از اقسام روش‌هاي كيفي موجود، به بررسي مباني آينده پژوهي اسلامي در اسلام پرداخته است. يافته‌ها: در اين مقاله ضمن انتقاد از مباني حاكم بر مباني آينده‌پژوهي غربي و نيز نوع نگاه آن، بيان مي دارد، آينده پژوه اسلامي بايد خود را از قيد و بند تعاريف و اصول آينده پژوهي غيرالهي رها كند؛ چون مباني كاملاً متفاوت است. البته اين به‌معناي كنارگذاشتن روش هاي علمي و روش شناسي نيست؛ ولي به‌جاي اينكه در قيد و بند روش شناسي باشيم بايد بر روش شناسي مسلط شويم و درنهايت يك روش‌شناسي بومي ايجاد نمائيم،تأكيد شده است. نتيجه‌گيري: در اسلام آينده را ازمنظر امام معصوم(ع) بايد ديد و هر قدر بتوانيم به امام (ع) نزديك شويم، مي توانيم در تشعشع نور او آينده را بهتر ببينيم. به‌نظر مي رسد پايه هاي ساخت آينده ازمنظر اسلام عبارت است از: صنع الهي، سنت‌هاي الهي، تولي وتبري، توسل، عبادات، رغبت، نيت، رجاء و خوف، روند، تصاوير، اقدام، زيارت، گناهان، شكر، رضا، تفويض، توكل، يقين، فنا و صبر