بررسي نسبتِ بين قضاياي آينده و علم مطلقِ الهي

مسئله اين پژوهش اين است كه اگر خداوند عالِم مطلق است و در صورت تعلق علم الهي به چيزي آن چيز محقق مي گردد، و از طرفي انسان مختار و صاحب اعمال خويش است؛ پس خداوند چگونه به آن اعمال در آينده (مستقبل)علم دارد و مشخصاً رابطه علم الهي با قضاياي آينده چيست؟ آنچه بر اين پيچيدگي مي افزايد اين است كه هم خداوند قادر متعال است، يعني به آنچه بخواهد دست مي يابد و بالاتر از آن، حتي نزدش بلافاصله حاضر مي گردد؛ از طرفي اختيار انسان به گونه اي ست كه اگر درست تبيين نگردد، با علم الهي ديالكتيك تكويني خواهد داشت؛ از طرفي آنچه كه در عالَم وجود مشاهده مي گردد، تحقق موجودات در بستر زمان و مكان است. در اين ميان انسان معاصر با تكيه بر اختيار خويش بعنوان يكي از مباني انسان شناسي آينده پژوهي، دست به تحقيق در آينده زده است و اين امر مهم و پيچيده تبديل به معماي هستي شناسانه اي براي هستندگان ناطقي(انسان يعنوان حيوان ناطق) شده است كه به علم الهي، هستي و انسان، و ديالوگ تكويني آنها، مي نگرند. روش تحقيق در اين مطالعۀ بنيادين مبتني بر قياس منطقي، استوار بر استدلال عقلي است كه بحثي نظري( نه به مثابۀ روش هاي كيفي و نه به هيچ وجه كمّي) را در بر مي گيرد. نتيجه تحصيل شده نيز از اين قرار است كه امور و اعمال اختياري آينده تعيّن ناپذيرند؛ اما به دليل علوّ الهي بر زمان در علم الهي موجود اند و با شناخت سبب و مسبات و جريانات تكويني مي توان به شناخت آينده تا حدّ مقدور دست يازيد.