اختلال گفتمان در سالمندان مبتلا به آلزايمر : رويكرد عصب شناسي زبان

مقدمه: فرايند بازنگري در گفتمان به‌مثابۀ يكي از رايج‌ترين نشانه‌هاي اختلال گفتمان سالمندان مبتلابه زوال عقل نوع آلزايمر پرداخته شد. ازاين‌رو، هدف از انجام پژوهش حاضر، بررسي بازنگري در گفتمان سالمندان داراي زوال عقل نوع آلزايمر بر اساس ديدگاه اشگلُف، جفرسون و ساكس است. روش: اين پژوهش كمي و از نوع علّي-مقايسه‌اي است كه در سراي سالمندان شهر كرمانشاه در سال 1398 انجام شده است. جامعۀ آماري اين پژوهش شامل 20 آزمودني (10 سالمند بيمار مبتلابه زوال عقل نوع آلزايمر و 10 سالمند سالم) بودند كه پس از بررسي پرونده‌هاي پزشكي آن‌ها، به لحاظ سن (75-63)، جنسيت (مرد و زن)، بي‌سواد‌بودن و گويش‌ور بودن زبان كٌردي (گويش كلهري) همتا شدند. براي تعيين ميزان زوال عقل، آزمون تعيين سطح كاركرد حافظه برگزار شد و افراد با نمرات (2 نمره≥0.5) انتخاب شدند. سپس، به مدت 10 دقيقه به پرسش‌هاي مربوط به خانواده، روز خود، زندگي و چگونگي برگزاري جشن عيد نوروز پاسخ دادند و گفتگوها ثبت و آوانگاري شدند. در ادامه، بر اساس مدل دايكسترا كدگذاري و نتايج آماري با استفاده از آزمون تي مستقل تعيين شد. يافته‌ها: تفاوت بين دو گروه بيمار و سالم را به لحاظ منبع مشكل با (0.003=P)، بازنگري ‌كننده در همۀ موارد (به‌غيراز امكان درك تصحيح توسط شنونده) با 0.05 P و نوع بازنگري در همۀ موارد (به‌غيراز جايگزيني) با 0.05 P، معنا‌دار بود. نتيجه‌گيري: نتايج نشان داد كه جنبۀ گفتماني منبع مشكل از فراواني قابل توجهي برخوردار بود و بيشترين فراواني در مورد مقوله‌هاي بازنگري و انواع بازنگري به ترتيب مربوط به درخواست كمك و حذف بود.