مقايسه اثربخشي نوروفيدبك و شناخت درماني مبتني بر ذهن آگاهي بر سازگاري اجتماعي، سازگاري هيجاني و سازگاري تحصيلي دانش آموزان

مفدمه: نقص در حافظه فعال يكي از شكايات رايج در بيماران دچار سكته مغزي است. هدف مطالعه حاضر، بررسي تأثير استفاده همزمان از تحريك دو موضعي يك نيمكره اي مستقيم فراجمجمه اي ( a-tDCSUHCDS )، توانبخشي شناختي رايانه اي و تحريك تك موضعي ( a-tDCS ) در مقايسه با توانبخشي شناختي رايانه اي بدون tDCS بر روي حافظه فعال بيماران دچار سكته بود. روش: 32 بيمار (شامل 21 مرد و 11 زن، با دامنه سني 40-65 سال) سكته اي به روش نمونه گيري هدفمند انتخاب و به صورت تصادفي در يكي از سه گروه آزمايشي و يك گروه تحريك كاذب قرار گرفتند. تمامي گروه ها تحت آموزش تكليف N back قرار گرفتند، گروه a-tDCSUHCDS تحريك آنودال را بر روي DLPFC چپ و M1 دريافت كرده و گروه تك موضعي a-tDCS تحريك آنودال را بر روي DLPFC چپ در حين توانبخشي شناختي دريافت كردند. نتايج: تحليل واريانس با اندازه گيري هاي مكرر نشان داد كه گروه a-tDCSUHCDS بهبودي بيشتري را در تكاليف حافظه فعال نشان داده اند. همچنين،پس از 1 هفته پيگيري، گروه a-tDCSUHCDS بهبودي بيشتري را در تكاليف ذكر شده نشان داد. نتيجه گيري: اين يافته ها نشان مي دهند كه استفاده همزمان از tDCS و توانبخشي شناختي رايانه اي به واسطه افزايش تحريك پذيري شبكه هاي قشري در نواحي مغزي كه نقش مهمي در كاركردهاي اجرايي دارند، باعث افزايش كارآمدي برنامه هاي توانبخشي شناختي در بيماران سكته اي مي شود.