مقايسه اثربخشي كاهش استرس مبتني بر ذهن‌آگاهي و تن‌آرامي بر كاركردهاي اجرايي در افراد مبتلا به مولتيپل اسكلروزيس (ام ‌اس)

مقدمه: پژوهش حاضر باهدف مقايسه كاهش استرس مبتني بر ذهن آگاهي و تن‌آرامي بر كاركردهاي اجرايي بيماران مبتلا به مولتيپل اسكلروزيس (ام‌اس)، انجام شده است. روش: روش پژوهش نيمه‌آزمايشي از نوع پيش‌آزمون- پس‌آزمون با گروه كنترل بود. جامعه آماري شامل بيماران مبتلا به ام‌اس در بين سال‌هاي 98-1397 بود كه در انجمن ام‌اس مازندران داراي پرونده پزشكي بودند. 45 نفر به عنوان نمونه به روش نمونه گيري هدفمند انتخاب و به صورت تصادفي در سه گروه (دو گروه آزمايشي و يك گروه كنترل) گمارش شدند. سپس آزمودني‌هاي گروه آزمايش اول و دوم هر يك طي 8 جلسه به ترتيب كاهش استرس مبتني بر ذهن آگاهي و تن‌آرامي را دريافت كردند. مقياس كاركردهاي اجرايي (نجاتي، 1392) به عنوان ابزار پژوهش در دو مرحله قبل و بعد از آموزش در هر سه گروه (دو گروه آزمايش و يك گروه كنترل) اجرا شد. يافته‌ها: در پايان يافته‌هاي به دست آمده از آزمون تحليل كوواريانس و آزمون LSD نشان داد هر دو رويكرد درماني كاهش استرس مبتني بر ذهن آگاهي و تن‌آرامي، موجب بهبود كاركردهاي اجرايي در بيماران مبتلا به ام‌اس شده است (0/05 p). و اثربخشي كاهش استرس مبتني بر ذهن آگاهي نسبت به تن‌آرامي بر كاركردهاي اجرايي بيشتر است. نتيجه‌گيري: با توجه به يافته‌هاي پژوهش حاضر، در حوزه درمان و مشاوره بيماران مبتلا به ام‌اس، كاهش استرس مبتني بر ذهن آگاهي و تن‌آرامي بسيار كارآمد و نويدبخش به نظر مي‌رسد.