تأثير الگوي شنيداري و ديداري بر سركوب ريتم ميو در شوت سه ‌گام بسكتبال

هدف: هدف از اجراي پژوهش حاضر، تعيين تأثير الگوي شنيداري و ديداري بر سركوب ريتم ميو در شوت سه‌گام بسكتبال بود. روش: 13 نفر از دانشجويان تربيت بدني دانشگاه شهيد رجايي تهران به صورت داوطلبانه در اين پژوهش شركت كردند. ترتيب مشاهده الگوي بينايي و الگوي شنيداري، در بين شركت‌كنندگان به صورت موازنه متقابل كنترل شد. شركت‌كنندگان به طور تصادفي در دو گروه قرار گرفتند: گروه اول، ابتدا الگوي بينايي را مشاهده و سپس الگوي شنيداري مربوط به صداي اجراي شوت سه گام بسكتبال را دريافت كردند و گروه دوم، الگوي بينايي را پس از الگوي شنيداري مشاهده و در نهايت هر دو گروه الگوي تركيبي را مشاهده كردند. امواج مغزي شركت‌كنندگان در سه حالت، توسط دستگاه الكتروانسفالوگرافي ثبت و توسط نرم-افزار نروگايد به داده‌هاي كمي تبديل شد. يافته ها: نتايج آزمون تحليل واريانس دوراهه با اندازه هاي تكراري در يك طرح (منطقه عصبي)3 × (نوع الگو)3 نشان داد اثر اصلي منطقه عصبي معنادار است، به اين‌معني كه، ريتم ميو در منطقه CZ به طور معناداري سركوب بيشتري نسبت به منطقه 3C داشته است (0.014= P). علاوه بر اين، نتايج نشان دادند كه ريتم ميو در منطقه CZ به طور معناداري سركوب بيشتري نسبت به منطقه عصبي 3C در هر دو حالت مشاهده الگوي بينايي (0.025= P) و بينايي- شنيداري (0.014= P) داشته است، درحاليكه بين ريتم ميو در حالت الگوي شنيداري بين سه منطقه مذكور تفاوت معناداري مشاهده نشد. نتيجه‌گيري: يكپارچگي بينايي شنوايي سبب سركوب بيشتري در ريتم ميو و در نتيجه فعال‌سازي نورون هاي آينه اي مي‌شود.