بررسي شيوع سرمي طاعون نشخواركنندگان كوچك در گوسفندان و بزهاي استان گيلان در سال 1401

طاعون نشخواركنندگان كوچك (PPR) يك بيماري ويروسي بسيار مسري با ميزان بروز و مرگ و مير بالا است كه در خاورميانه، آسياي جنوب غربي و آفريقا بومي است. اين بيماري باعث خسارات اقتصادي در گله‌هاي گوسفند و بز در اين مناطق شده است. هدف از اين تحقيق، بررسي شيوع سرمي طاعون نشخواركنندگان كوچك (PPR) در گوسفندان و بزهاي استان گيلان در سال 1401 بود. در اين مطالعه مقطعي، نمونه خون 368 رأس گوسفند و بز از مناطق مختلف روستايي استان گيلان با استفاده از آزمون الايزا رقابتي مورد تجزيه و تحليل قرار گرفت. عوامل خطر شامل جنس، سن، گونه و موقعيت جغرافيايي در نظر گرفته شد. از مجموع 368 نمونه سرمي كه براي وجود آنتي‌بادي عليه ويروس طاعون نشخواركنندگان كوچك آناليز شدند، 85.32 درصد (314 مورد) نمونه براي آنتي‌بادي ويروس PPR مثبت و 14.68 درصد (54 مورد) منفي بودند. بجز منطقه جغرافيايي، تفاوت آماري معني‌داري بين عوامل خطر و شيوع سرمي آنتي‌بادي ويروس PPR وجود نداشت (0.05 p). با توجه به نتايج، طاعون نشخواركنندگان كوچك يك بيماري بومي در شمال ايران است و عوامل خطر محيطي نسبت به عوامل خطر ميزباني، تأثير بيشتري بر شيوع سرمي بيماري دارند. بنابراين براي كنترل بيماري در مناطق اندميك بايد به فاكتورهاي خطر محيطي توجه بيشتري شود و با انجام واكسيناسيون در بازه‌هاي زماني و مناطق حساس قبل تغييرات محيطي پرخطر، احتمال بروز موارد همه‌گيري را به حداقل رساند.