تحليل انتقادي صوفي‌انگاري حضرت عيسي با تأكيد بر گزاره‌هاي عهد جديد

ببا آغاز مطالعات انتقادي كتاب مقدس در قرن هجدهم ميلادي و بحث درباره شخصيت تاريخي حضرت عيسي(ع)، زندگي اجتماعي وي نيز مطمح‌نظر قرار گرفت و به ارائه دو نظريه متفاوت در قالب ايشان انجاميد: حضرت عيسي(ع) به مثابه زاهدي اخلاق‌مدار يا مصلحي انقلابي. با توجه به برخي گزاره‌هاي عهد جديد و بافت سياسي‌ ـ اجتماعي زمانه حضرت عيسي(ع)، به نظر مي‌رسد خوانش زاهدانه جامع و مبتني بر جملگي گزارش‌ها از زندگي آن حضرت نيست. اين پژوهش با تحليل فرازهايي از عهد جديد، ارائه سيماي صرفاً اخلاقي و متغافل از رخدادهاي اجتماعي حضرت عيسي(ع) را نقد مي‌كند. سپس بر پايه تحليل تاريخي دوران شكل‌گيري مسيحيت، زمينه‌هاي ظهور اين ديدگاه را بررسي مي‌كند. تحليل متني گزاره‌هاي عهد جديد درباره عملكرد اجتماعي حضرت عيسي(ع) نشان مي‌دهد كه وي افزون بر اهتمام به مباحث اخلاقي، بر اصلاح جامعه و حاكميت نيز تأكيد داشته و ارائه تصويري صرفاً اخلاقي و متسامح معلول غلبه خوانش اخلاقي و مسامحه‏گرايانه پولس، تضعيف مسيحيان و حمايت امپراتوري روم از آيين‌هاي اخلاق‌محور و به چالش كشيده شدن انتظار مسيحا پس از تصليب حضرت عيسي(ع) بوده است.