تاثير تدريس مبتني بر الگوي هفت مرحله اي آيزنكرافت بر درگيري و خودكارآمدي تحصيلي دانش‌آموزان متوسطه شهرستان شهربابك

اين پژوهش با هدف بررسي تاثير تدريس مبتني بر الگوي هفت مرحله اي آيزنكرافت بر درگيري و خودكارآمدي تحصيلي دانش‌آموزان مقطع متوسطه اول مدارس شهر بابك انجام شد. روش پژوهش نيمه آزمايشي  با گروه آزمايش و گواه وطرح پيش آزمون – پس آزمون بود. جامعه مورد مطالعه دانش آموزان پايه هشتم دوره متوسطه بودند. نمونه مورد مطالعه، 40 دانش آموز يكي ازمدارس متوسطه شهرستان شهربابك كه به روش در دسترس انتخاب و دو كلاس پايه هشتم به صورت تصادفي به دو گروه 20 نفره تقسيم شدند مداخله آموزشي از طريق اجراي بسته آموزشي، آموزش بر اساس ديدگاه آيزنكرافت (2003) براي گروه آزمايش شد. براي گردآوري داده ها از دو پرسشنامه هاي درگيري تحصيلي ريو (2013) و پرسشنامه خودكارآمدي تحصيلي (مورگان - جينكز، 1999) استفاده گرديد. داده هاي به دست آمده با استفاده از آزمون تحليل كواريانس تك متغيره تحليل گرديد. نتايج بيانگر آن است كه ميزان خود كارآمدي و درگيري تحصيلي در دانش آموزان گروه آزمايش در مقايسه با دانش آموزان گروه كنترل بالاتر بود بر اين اساس با توجه به تاثير اين شيوه تدريس بر بهبود خود كار آمدي و درگيري و مشاركت فراگيران در فرايند آموزش به مدرسان و طراحان آموزشي استفاده از الگو ها و راهبردهاي جديد آموزش و يادگيري توصيه مي شود.