كرونا و تولد نظام آموزشي و برنامه هاي درسي هوشمند در آموزش عالي هزاره سوم

هدف از پژوهش حاضر، بررسي وضعيت موجود در برنامه هاي درسي و شناسايي نيازهاي موجود در جهت افزايش كيفيت نظام آموزشي و برنامه هاي درسي در عصر پساكرونايي، بود. پژوهش از نظر هدف، كاربردي، از نظر رويكرد، كيفي با استفاده از روش پديدارشناسي بود. جامعه آماري پژوهش شامل اساتيد مديريت آموزشي و برنامه‌ريزي درسي متخصص در حوزه برنامه درسي هوشمند و آموزش عالي بودند(16 نفر). سؤالات مصاحبه به صورت باز پاسخ (6 سؤال) بود. روايي و پايايي مصاحبه‌ها به تأييد رسيد. از نرم‌افزار مكس كيودي‌اي نسخه پرو به منظور تحليل و استخراج كدها استفاده شد. نتايج نشان داد كه هفت مضمون اصلي(سخت‌افزاري، اهداف، محتوا، ارائه محتوا، مديريت زمان، فرايندهاي يادگيري و ارزشيابي) استخراج گرديد. لازمه گسترش يادگيري الكترونيكي، علاوه بر ضرورت توجه به عدالت توزيعي وكاستن از شكاف ديجيتالي در وضعيت سخت و نرم، آمادگي زيرساختي، انساني ، محتوايي و سازماني مي باشد. براي شكل‌گيري يادگيري و آموزش با كيفيت، در مثلث با رئوس دانشجو، استاد و محيط ، ضروريست  تعامل بين آنها برقرار شود و شموليت برخورداري از فرصت‌هاي برابر آموزش عالي مجازي در تمامي نواحي كشور با زيرساختهاي تثبيت شده و تجهيزات و آموزشهاي فني و پشتيباني تكميلي صورت گيرد. مهارت افزايي و انگيزه زايي براي مطلوبيت و اشتياق استادان و دانشجويان به تكنولوژي هاي پيشرفته طراحي و تدارك ديده شود .رسالت آموزش عالي در دگرگوني برنامه‌هاي درسي با انتقاد از بنيان‌هاي فكري كنوني و ايجاد تصويري نوين از محتوا و روش‌هاي آموزشي و شيوه هاي ارزيابي مورد انتظار است. نقش استاد و دانشجو بازتعريف شده و اساتيد، فناوري هاي جديد را با موفقيت مديريت كرده و خودكارآمدي در دانشجو تقويت شود.