شناسايي راهبردها و اولويت بندي مكانيابي بهينه سكونتگاه هاي روستاهاي استان آذربايجان شرقي ( مطالعه موردي روستاي باشسيزكوه)

در دهه‌هاي اخير، تحولات جمعيتي، اجتماعي و اقتصادي، به‌ويژه در مناطق روستايي، نيازمندي به يك نگاه كارآمد و مستدام به مسائل مسكن و توسعه سكونتگاه‌هاي روستايي را افزايش داده است. شناختن اصول مكان‌يابي بهينه در اين حوزه امري حياتي است كه تأثير مستقيم بر كيفيت زندگي اهالي روستاها و همچنين توسعه پايدار اين مناطق دارد. اين پژوهش با هدف شناسايي راهبردها و اولويت‌بندي مكانيابي بهينه سكونتگاه‌هاي روستايي، به بررسي چالش‌ها و فرصت‌هاي اين زمينه مي‌پردازد. پژوهش حاضر از لحاظ هدف كاربردي و در زمره مطالعات ميداني محسوب ميشود و در راستاي اولويت بندي از روش «تحليل سلسله مراتبي» به عنوان يك شيوه در دسترس، براي مراجع تصميم‌گير در زمينه راهبرد دفاعي- امنيتي مي‌پردازيد، تا اين مراجع از اين روش براي اولويت‌بندي و تعيين راهبرد دفاعي- امنيتي استفاده نمايند، نتايج حاصله از بررسي اين معيارها و زير معيارها بر اساس مدل فرآيند تحليل سلسله مراتبي ،‌ نشان از امتياز نسبي مكان شماره يك نسبت به مكان شماره دو مي باشد. مكان شماره يك به لحاظ طبيعي و مخاطرات طبيعي از پايداري بيشتري نسبت به مكان پيشنهادي شماره دو برخوردار است هرچند مكان شماره دو نيز داراي پايداري نسبي مي باشد. مكان پيشنهادي شماره يك داراي امتياز 0.523 و مكان پيشنهادي شماره دو امتياز 0.481 است. لازم به ذكر است با توجه به مساحت كم مكان پيشنهادي شماره يك،‌ گروه كارشناسي مكان پيشنهادي شماره دو نيز جهت توسعه آتي روستا در نظر گرفته شود. بدين ترتيب پيشنهاد بر اين است كه ضمن تائيد اولويت مكان شماره يك به عنوان سمت توسعه روستا در آينده، مكان پيشنهادي (سمت توسعه شماره دو) نيز به لحاظ طبيعي – اقتصادي - اجتماعي مورد تائيد هست و ساكنين روستا به ويژه بخش هاي زاغه دار به آنجا انتقال داده مي شوند.