پردازش واژگاني-معنايي در افراد مبتلا به بيماري آلزايمر: شواهدي از تكليف ناميدن تصوير در دوزبانه ‏هاي ايراني توركي آذربايجاني-فارسي

مطالعات آسيب شناختي ذهن با رويكردي زبان شناختي برروي دوزبانه هاي مبتلا به اختلالات زباني ناشي از بيماري آلزايمر زمينه پژوهشي بين رشته اي گسترده اي را در سال هاي اخير براي پژوهشگران فراهم آورده است. با اين حال، عليرغم وجود اين واقعيت كه زوال زبان يكي از علائم غالب بيماري آلزايمر است اختلالات زباني در دوزبانه‌‌ها در ارتباط با بيماري آلزايمر به‌صورت كافي مورد بررسي تجربي واقع نشده است. اين پژوهش آزمون‌‌محور با هدف بررسي چگونگي تأثير نام پريشي ناشي از بيماري آلزايمر بر روي مهارت‌‌هاي واژگاني- معنايي زنان دوزبانه توركي آذربايجاني و فارسي ايراني صورت گرفته است. به اين منظور يك گروه تجربي شامل 20 فرد 55-82 ساله كه نمرۀ آزمون كوتاه تعيين وضعيت شناختي آن‌ها بين 19-23 بود با يك گروه كنترل شامل 20 فرد دچار اختلال شناختي خفيف و با نمرۀ آزمون كوتاه تعيين وضعيت شناختي 23-30 از نظر سن، سن آشنايي با زبان فارسي و تحصيلات رسمي همتا شدند. توليدات شفاهي زبان هر دو گروه به وسيله تكليف زبان پريشي دوزبانه ناميدن تصاوير در دو زبان توركي آذربايجاني و فارسي به‌طور جداگانه بررسي شد. مقايسه ميانگين زمان واكنش به تصاوير محرك در دو زبان نشان داد كه بيماري آلزايمر زبان غيرغالب (فارسي) را با شدت بيشتري نسبت به زبان غالب (توركي آذربايجاني) دچار اختلال كرده است. نتيجه اين پژوهش در راستاي تأييد فرضيه سه‌‌انباره در چارچوب انگاره عصب-زبان‌‌شناختي پارادي است كه بيان مي‌‌كند دوزبانه‌‌ها از دو زيرنظام زباني با دستور و واژگان مستقل و جداگانه و يك نظام غيرزباني شناختي برخوردارند.