اثر پلي‌مورفيسم ژن‌هاي IL10 (-1082/-819) و IL6 (-174) بر تغييرات جسم پينه‌اي در زنان مبتلا به مولتيپل‌اسكلروزيس

زمينه و هدف: ضايعات دميلينه، آسيب بافتي منتشره و اختلالات اتصال عصبي در ماده سفيد با كاهش زوال شناختي در بيماري مولتيپل اسكلروزيس (MS) مرتبط است و اين يافته‌ها در كارپوس كالوزوم (جسم پينه‌اي) مغز بسيار برجسته است. اينترلوكين-10 جزء سايتوكاين‌هاي ضدالتهابي است. IL-10 مترشحه از سلول‌هاي T تنظيمي Treg ويژگي‌هاي ضدالتهابي داشته و قادر است تا توليد سايتوكاين‌هاي پيش التهابي توليد شده ماكروفاژها و سلول‌هاي T را مهار كند. اينترلوكين-6 نوعي سايتوكاين چندعملكردي است كه در سيستم دفاعي بيماري‌هاي خودايمن وجود دارد. ژن IL-6 از 5 اگزون، 4 اينترون و يك منطقه پروگزيمال پروموتور است كه واقع در لوكوس كروموزومي 7P21 در انسان است. اين مطالعه به منظور تعيين اثر پلي‌مورفيسم ژن‌هاي IL10 (-1082/-819) و IL6 (-174) بر تغييرات جسم پينه‌اي در زنان مبتلا به مولتيپل‌اسكلروزيس انجام شد.روش بررسي: اين مطالعه مورد - شاهدي روي 40 زن مبتلا به MS در محدوده سني 40-20 سال مراجعه كننده به مركز تصويربرداري MRI گلستان و كوثر گرگان و 20 زن غيرمبتلا به MS، بيماري اتوايمن و التهابي بالاي 40 سال در سال 1394 انجام شد. به منظور انجام ژنوتايپينگ از آزمودني‌ها 10 ميلي‌ليتر خون اخذ شد. استخراج DNA به روش فنل كلروفرم انجام شد و ژنوتايپينگ DNA ها به روش SSP-PCR صورت گرفت. از تصاوير MRI مغز آزمودني‌ها، به منظور اندازه‌گيري كارپوس كالوزوم و بررسي ارتباط با پلي مورفيسم‌هاي مورد مطالعه استفاده گرديد.يافته‌ها: پس از انجام آزمايشات و به دست آوردن ژنوتايپ‌هاي مختلف IL-6 ، IL-10(-819) و IL10 (-1082) ، ارتباط آماري معني‌داري بين ژنوتايپ‌هاي اينترلوكين‌ها در دو گروه مورد و شاهد مشاهده نگرديد. بين ژنوتايپ‌هاي مختلف IL-6 ، IL-10(-819) و IL10 (-1082) و تغييرات اندازه بخش‌هاي مختلف كارپوس كالوزوم شامل پهناي رستروم، پهناي اسپلنيوم، پهناي تنه، نسبت طول تنه به طول قدامي خلفي و نسبت طول تنه به حداكثر ارتفاع بين گروه مورد و شاهد ارتباط معني‌داري مشهود نبود. كاهش متغيرهاي پهناي رستروم، پهناي اسپلنيوم، پهناي تنه، نسبت پهناي تنه به طول قدامي خلفي و نسبت پهناي تنه به حداكثر ارتفاع در گروه مورد و شاهد معني‌دار بودند (P 0.05). تنها كاهش پهناي اسپلنيوم با وقوع بيماري MS ارتباط آماري معني‌دار داشت (95%CI=4.51-1.22, OR=2.35, P 0.009).نتيجه‌گيري: بين تغييرات مورفومتريك كاهش كارپوس كالوزوم و تغييرات ژنوتايپ‌هاي IL-6 ، IL-10(-819) و IL10 (-1082) در بيماران مبتلا به مولتيپل اسكلروزيس ارتباطي وجود نداشت.