تحليل شاخص ‌هاي پايداري فضاي شهري در كلانشهر تهران با رويكرد عدالت فضايي

مقدمه:  از آنجايي كه سياست هاي تخصيص و توزيع منابع در شهرها، توسط برنامه ريزان و مديران شهري صورت مي گيرد، بنابراين مسئولان شهر هاي اسلامي، مجريان اصلي اجراي عدالت فضايي و سياست هاي اجرايي رفاه اجتماعي در شهرها هستند. نابساماني نظام توزيع مراكز امكانات و خدمات در فضاهاي شهري زمينه ساز نابرابري اجتماعي شهروندان در برخورداري از اين خدمات شده است. تحليل نابرابري ها در سطح مناطق شهري، نقطه شروع خوبي براي شناخت وضعيت نامتوازن شهرها مي باشد.هدف:  هدف پژوهش حاضر تحليل و سنجش ميزان پايداري فضايي كيفيت محيط در مناطق 22 گانه كلانشهر تهران است. روش شناسي:  پژوهش حاضر از نظر هدف كاربردي و از نظر روش توصيفي- تحليلي و شيوه گردآوري داده ها اسنادي مي باشد. همچنين از مدل هاي كمي و تصميم گيري VIKOR، ضريب همبستگي، آنتروپي شانون و سيستم اطلاعات جغرافيايي  Arc Gisاستفاده شده است.قلمرو جغرافيايي پژوهش:  مناطق 22 گانه كلانشهر تهران است.يافته ها و بحث: يافته هاي پژوهش نشان مي دهد شاخص هاي پايداري فضايي كيفيت محيط به صورت متوازن توزيع نشده و تفاوت چشمگيري بين مناطق كلانشهر تهران از نظر برخورداري از شاخص هاي پايداري ملاحظه مي شود. نتايج مدل بيانگر اين است كه، منطقه 21 و منطقه 18 كلانشهر تهران با ضريب پايداري محيطي به ترتيب(0.118) و (0.177) در رتبه اول و دوم قرار گرفته اند. منطقه 10 كلانشهر تهران با ضريب(0.627 )در رتبه 20 قرار دارد، منطقه 8 كلانشهر تهران با ضريب(0.650) در مرتبه 21 و در نهايت منطقه 13 تهران با ضريب پايداري محيط(0.664) در مرتبه 22 قرار گرفته است.نتيجه گيري: با توجه به نتايج اين پژوهش مديران و برنامه ريزان كلانشهر تهران مي توانند با تغيير سياست و اصلاح بودجه بندي فضايي- مكاني، نابرابري هاي فضايي و ناپايداري محيطي را تقليل دهند و در نتيجه محيط شهري پايدارتري را در ابعاد مختلف براي شهروندان كلانشهر تضمين كنند.