اثربخشي درمان مبتني بر بهبود كيفيت زندگي بر رضايت از زندگي، عاطفه مثبت و پرخاشگري بيماران آسيب نخاعي

پيشگفتار: آسيب طناب نخاعي به‌عنوان يك اختلال ناتوان كننده، پيامدهاي جسمي، روان‌شناختي و اجتماعي زيادي ايجاد مي‌كند. اين پژوهش با هدف تعيين اثربخشي درمان مبتني بر بهبود كيفيت زندگي بر رضايت از زندگي، عاطفه مثبت و پرخاشگري در بيماران آسيب نخاعي شهر اصفهان انجام گرديد.روش: روش پژوهش نيمه‌آزمايشي از نوع پيش‌آزمون-پس‌آزمون با گروه كنترل بود. از بين افراد دچار آسيب نخاعي مراجعه‌كننده به انجمن بيماران آسيب نخاعي در بهار 1398 كه داراي معيارهاي ورود به پژوهش بودند و تمايل به شركت در پژوهش داشتند، سي نفر به‌شيوه نمونه‌گيري در دسترس انتخاب و به‌طور تصادفي در دو گروه آزمايش و كنترل هر گروه پانزده نفر جايگزين شدند. شركت‌كنندگان هر دو گروه، قبل و بعد از مداخله و يك ماه بعد در مرحله پيگيري به ابزارهاي پژوهش شامل پرسشنامه‌هاي رضايت از زندگي داينر1985، عاطفه مثبت واتسون و همكاران1988 و پرخاشگري باس و پري1992 پاسخ دادند. آزمودني‌هاي گروه آزمايش به مدت هشت جلسه نود دقيقه‌اي تحت درمان مبتني بر بهبود كيفيت زندگي فريش2006 قرار گرفتند، اما براي گروه كنترل هيچ مداخله‌اي صورت نگرفت.يافته‌ها: براي تجزيه و تحليل داده‌ها از تحليل كوواريانس چندمتغيره استفاده گرديد. يافته‌ها حاكي از تاثير درمان (0.05 p) بر رضايت از زندگي در مرحله پس‌آزمون و بر عاطفه مثبت و پرخاشگري در مراحل پس‌آزمون و پيگيري بود.پي‌آمد: بنابر يافته‌ها‌ي پژوهش، براي افزايش رضايت از زندگي و عاطفه مثبت بيماران آسيب نخاعي و كاهش پرخاشگري آن‌ها مي‌توان از درمان مبتني بر بهبود كيفيت زندگي استفاده نمود.