مقايسه اثر MICT يا HIIT بر برخي از عوامل ساختاري قلب در دو نوع مدل حيواني پيش ديابت و ديابت نوع دو

مقدمه: هدف از مطالعه حاضر، بررسي تأثير تمرين ورزشي و دو شدت متفاوت آن بر برخي از عوامل ساختاري قلب در موش‌هاي مبتلا به پيش ديابت و ديابت نوع دو است. مواد و روش‌ها:  به اين منظور 39 سر موش نر C57bl/6j به دو گروه رژيم غذايي پرچرب (HFD) و رژيم غذايي معمولي (ND) تقسيم شدند. پس از 20 هفته رژيم غذايي حاوي 60% چربي براي موش‌هاي گروه HFD و غذاي معمولي براي موش‌هاي گروه ND، به 12 سر از موش‌هاي HFD، استرپتوزوتوسين (STZ) تزريق شد. سپس هر گروه به سه زيرگروه شاهد، تمرين تناوبي شديد (HIIT) و تمرين تداومي متوسط (MICT) تقسيم شده و موش‌هاي گروه‌هاي تمرين ورزشي به مدت هشت هفته تمرين كردند. در پايان متغيرهاي بافتي مورد نظر؛ شامل وزن قلب، چگالي عروقي، فيبروز، استئاتوز و تحليل رفتگي در بافت قلب موش‌ها بررسي شد. از تحليل واريانس يك طرفه و فراواني درصدي براي بررسي و گزارش نتايج استفاده شد. يافته‌ها: رژيم غذايي پرچرب موجد كاهش چگالي عروقي (30%) و تحليل بافتي، و تزريق STZ باعث كاهش چگالي عروقي (33%)، بروز فيبروز و استئاتوز ميوكارد شد. هر دو تمرين ورزشي با بهبود علائم، شامل وزن قلب، فيبروز، استئاتوز و تحليل رفتن بافت همراه بود. در مورد قند خون، فيبروز، استئاتوز و تغييرات دژنراتيو بافت قلب ، MICT تأثير قوي‌تري نسبت به HIIT ايجاد كرد. نتيجه‌گيري: بر اساس نتايج اين مطالعه، HFD، با يا بدون STZ، با بروز تغييرات آسيب شناختي بافت قلب همراه است و MICT مي‌تواند اثرات قوي‌تري نسبت به HIIT در كاهش اين تغييرات ايجاد كند.