ارتباط كميت و كيفيت كربوهيدرات رژيم غذايي با پيشرفت پيش ديابت به ديابت نوع 2 و برگشت به حالت قندخون طبيعي: يك پيگيري 9 ساله در مطالعه قند و ليپيد تهران

مقدمه : مطالعه حاضر با هدف بررسي ارتباط كميت و كيفيت كربوهيدرات رژيم غذايي با پيشرفت پيش ديابت به ديابت نوع 2 و برگشت به حالت قندخون طبيعي، در قالب پيگيري 9 ساله در ميان مبتلايان به پيش ديابت در مطالعه قند و ليپيد تهران انجام شد. مواد و روش‌ها: كميت (كربوهيدرات تام و مقدار فيبر) و كيفيت (نمايه گليسمي، بار گليسمي، نمايه انسولين، بار انسولين) كربوهيدرات رژيم غذايي  334  زن و مرد بزرگسال مبتلا به پيش ديابت، با استفاده از پرسش‌نامه بسامد خوراك نيمه كمي 168-آيتمي پايا و روا، در ابتداي مطالعه ارزيابي شد و افراد طي 9 سال پيگيري شدند. غلظت پلاسمايي گلوكز ناشتا و 2-ساعت پس از مصرف خوراكي 75 گرم گلوكز، هر سه سال يكبار اندازه گيري شد. يافته‌ها: طي مدت مطالعه، 39/8 درصد از شركت‌كنندگان به ديابت نوع 2 مبتلا شدند و 39/8 درصد به وضعيت گليسمي طبيعي بازگشتند. مقدار تام كربوهيدرات، نمايه گليسمي، بار گليسمي، نمايه انسولين، بار انسولين رژيم غذايي ارتباط معني داري با پيشرفت به ديابت نوع 2 و برگشت به وضعيت گليسمي طبيعي نداشت. هر 5 گرم افزايش دريافت فيبر غذايي به ازاء 1000 كيلوكالري انرژي دريافتي روزانه با كاهش 25 درصد شانس بروز ديابت نوع 2 در مبتلايان به پيش ديابت همراه بود (نسبت شانس:0/75 و حدود اطمينان 95 درصد: 0/98-0/58، مقدار P برابر با 0/038).  نتيجه گيري: مقدار تام كربوهيدرات رژيم غذايي و نيز كيفيت آن ارتباط معني دار با تغيير وضعيت گليسمي در مبتلايان به پيش ديابت نداشت اما نتايج نشان داد دريافت بيشتر فيبر رژيم غذايي مي تواند خطر پيشرفت پيش ديابت به ديابت نوع 2 را كاهش دهد.