مروري بر روش‌هاي ايجاد سندرم متابوليك در موش‌هاي صحرايي: راهنماي كاربردي ايجاد مدل با تجويز رژيم پركربوهيدرات

سندرم متابوليك به مجموعه‌اي از عوامل خطر مرتبط با بيماري‌هاي قلبي عروقي و ديابت نوع 2؛ شامل پر فشاري خون، ديس‌ليپيدمي، افزايش گلوكز ناشتا و چاقي، كه اغلب با هم اتفاق مي‌افتند، گفته مي شود. يكي از روش هاي متداول براي القاء مدل سندرم متابوليك در موش صحرايي، دستكاري رژيم غذايي است؛ كه عادات غذايي ناسالم در جوامع انساني را شبيه‌سازي مي كند. هدف اين مطالعه، ارائه راهنماي كاربردي براي ايجاد مدل سندرم متابوليك در موش صحرايي با تجويز رژيم غذايي پركربوهيدرات است. مدل سندرم متابوليك القاء شده با تجويز رژيم غذايي پركربوهيدرات يك روش ساده، رايج، سريع، عملي و اقتصادي است و براي ايجاد آن به تجهيزات خاصي نياز نيست. در مدل سندرم متابوليك مبتني بر تجويز رژيم غذايي پركربوهيدرات عواملي نظير نوع كربوهيدرات استفاده شده (فروكتوز يا ساكارز)، دوز و مدت زمان تجويز(5 هفته تا 48 هفته)، روش تجويز(آب آشاميدني يا غذاي جامد)، و اجزاي لازم براي تأييد مدل (چاقي، ديس ليپيدمي، پر فشاري خون، مقاومت به انسولين و افزايش گلوكز خون ناشتا) بايد مورد توجه قرار بگيرند. با توجه به دستورالعمل مطالعه حاضر، تجويز ساكارز 30-20 درصد در آب آشاميدني به مدت 15-10 هفته سبب ايجاد مدل سندرم متابوليك با فنوتيپ سطح سرمي بالا از تري‌گليسريد، انسولين و گلوكز در حالت ناشتا و هم چنين مقاومت به انسولين در موش صحرايي مي شود. اگر تجويز ساكارز 30-20 درصد در آب آشاميدني حداقل براي 25 هفته (تا 40 هفته) ادامه داشته باشد، مدل سندرم متابوليك با فنوتيپ چاقي و پر فشاري خون در موش صحرايي بوجود مي آيد. براي پايش تغييرات بوجود آمده در فنوتيپ ها پيشنهاد مي شود كه اجزاي لازم براي تأييد مدل، با حالت پايه در همان موش و با موش هاي شاهد مقايسه گردد.