عملكرد كنترل تعادل واكنشي در افراد مبتلا به ديابت: يك مرور نقلي

ديابت يك مشكل بزرگ سلامتي در سراسر جهان است و مي تواند با اختلال در توانايي بازيابي تعادل پس از وقوع اختلالات وضعيتي همراه باشد. افراد مبتلا به نوروپاتي ديابتي در مقايسه با افراد مبتلا به ديابت كه نوروپاتي ندارند؛ در حين راه رفتن و ايستادن 15مرتبه بيشتر در معرض آسيب هايي مانند زمين خوردن، شكستگي ها، پيچ خوردگي مچ پا و كبودي ها مي باشند. از اين رو پيشگيري از زمين خوردن موضوعي است كه در مراقبت از افراد مبتلا به نوروپاتي ديابتي شايسته توجه ويژه مي باشد. در مطالعه حاضر، مقالات مختلف در زمينه ارتباط بين نوروپاتي ديابتي و اختلال در كنترل تعادل واكنشي در پايگاه هاي اطلاعاتي پاب مد، اسكوپوس، ساينس دايركت، ايران مدكس، مگيران و گوگل اسكولار مورد بررسي قرار گرفتند. بر اساس نتايج به دست آمده از مطالعات، افراد مبتلا به نوروپاتي ديابتي نسبت به افراد مبتلا به ديابت كه نوروپاتي ندارند، در پاسخ به اختلالات وضعيتي، نوسان و سرعت نوسان وضعيتي، كاهش تعادل  تأخير طولاني تر در شروع پاسخ‌هاي تعادلي نشان مي‌دهند. مطالعاتي كه تاكنون در ارتباط با كنترل تعادل واكنشي در افراد مبتلا به نوروپاتي ديابتي انجام شده، مشخص كرده است كه اختلال در پاسخ هاي وضعيتي خودكار مي تواند منجر به ايجاد بي ثباتي وضعيتي و محدوديت در فعاليت هاي روزانه اين دسته از بيماران شود. پيشنهاد مي  شود به  طور اختصاصي، با هدف بهبود پاسخ‌هاي وضعيتي خودكار و كاهش خطر زمين خوردن و آسيب، راهكارهاي پيشگيرانه و برنامه هاي تمرين درماني مناسب براي اين بيماران طراحي گردد.