اثر تجويز نيتريت سديم بر بيان ژن‌هاي Nrf2 و Prdx4در جزاير جدا شده از پانكراس در موش هاي صحرايي مبتلا به ديابت نوع 2

مقدمه: نيتريت يك دهنده نيتريك اكسيد است كه منجر به افزايش ترشح انسولين از جزاير پانكراس در موش صحرايي با ديابت نوع 2  (T2D) مي گردد. سازوكار پيشنهادي براي اين اثر، كاهش استرس اكسيداتيو است. هدف اين مطالعه بررسي تاثير نيتريت بر بيان دو ژن دخيل در فرايند استرس اكسيداتيو ناشي از T2D در جزاير پانكراس موش هاي صحرايي است. مواد و روش‌ها: ديابت نوع 2 در موش هاي صحرايي نر با تجويز رژيم غذايي پر چرب و تزريق مقادير كم استرپتوزوتوسين (25 ميلي‌گرم بر كيلوگرم) ايجاد شد. موش هاي صحرايي به سه گروه (6 موش صحرايي  در هر گروه) تقسيم شدند: شاهد، ديابت و ديابت+نيتريت. گروه ديابت+نيتريت، براي هشت هفته آب آشاميدني حاوي نيتريت سديم (50 ميلي‌گرم بر ليتر) دريافت كرد. در پايان مطالعه، سطوح mRNA  فاكتور هسته اي فاكتور مرتبط با اريتروئيد 2 (Nrf2) و پراكسي ردوكسين-4 (Prdx4) در جزاير پانكراس جدا شده اندازه‌گيري شد. يافته‌ها: در جزاير جدا شده از موش هاي صحرايي مبتلا به T2D، بيان mRNA ژنNrf2  و Prdx4 به ترتيب 55 (0/005=P) و 77 درصد (0/001 P) كمتر از گروه شاهد بود. تجويز نيتريت موجب افزايش 61 درصدي بيانNrf2  (P=0/050) و 94 درصدي بيان ژن Prdx4 (P=0/009) در جزاير پانكراس جدا شده از موش هاي صحرايي با T2D گرديد. نتيجه‌گيري: اثرات مفيد نيتريت در كاهش استرس اكسيداتيو ايجاد شده توسط T2D در جزاير پانكراس جدا شده از موش هاي صحرايي، با افزايش بيان mRNA ژن Nrf2 وPrdx4  در ارتباط است.