مروري بر اثرات مدل‌هاي روزه‌داري متناوب با محدوديت زمان خوردن بر تركيب توده بدن در مبتلايان به اضافه وزن و چاقي: فوايد و عوارض جانبي احتمالي

روزه داري متناوب به عنوان دوره هاي پرهيز مطلق يا شديد از خوردن و به دنبال آن دوره‌هاي خوردن آزاد و يا كنترل شده تعريف مي‌شود. روزه داري متناوب موجب كاهش وزن توده چربي بدن، كاهش اندازه سلول‌هاي چربي، بهبود متابوليسم چربي در بافت چربي، بهبود عملكرد ميتوكندري ها در سلول چربي و نيز بهبود متابوليسم گلوكز و انسولين مي‌شود. از اين‌رو روزه داري متناوب به عنوان يك شيوه نوين و مقبول در مديريت چاقي و اضافه وزن و نيز بهبود پروفايل متابوليكي مورد توجه قرار گرفته است. مدل روزه داري با محدوديت پنجره خوردن يا (TRF)، از مدل هاي رايج و پرطرفدار روزه داري متناوب محسوب مي‌شود و شامل ناشتايي كامل در طول ساعاتي از شبانه روز (معمولا 14 تا 20 ساعت) و خوردن آزاد در ساعات غيرناشتايي است. مطالعه مروري حاضر ضمن بررسي نتايج مطالعات كارآزمايي باليني در خصوص اثرات مدل روزه داري TRF بر تركيب توده بدن در افراد دچار اضافه وزن و چاقي، به تطابق زماني مدل هاي TRF با ساعت زيست‌شناختي بدن و اثرات جانبي اين مدل رايج روزه داري متناوب مي پردازد. نتايج مطالعات كارآزمايي باليني نشان مي دهد پيروي از مدل روزه داري TRF با كاهش وزن بدن (1/2 تا 5 درصد، معادل 1/7 تا 3/5 كيلوگرم) و كاهش توده چربي (۳ تا ۲۱ درصد، معادل 0/5 تا ۷ كيلوگرم) در مبتلايان به چاقي و اضافه وزن همراه است. مدت زمان ناشتايي، زمان پنجره خوردن (ابتدا، ميانه و يا انتهاي روز)، تعداد وعده هاي غذايي در طول زمان پنجره خوردن و نيز مدت زمان پيروي، اثرات مدل روزه داري TRF بر وزن و تركيب توده بدن را تحت تاثير قرار مي دهد.