اثربخشي مداخله مبتني بر شفقت (CFT) بر خودآگاهي هيجاني و مشكلات بين فردي زنان پرخاشگر

پژوهش حاضر با هدف اثربخشي مداخله مبتني بر شفقت (CFT) بر روي خودآگاهي هيجاني و مشكلات بين فردي زنان پرخاشگر انجام شده است. اين پژوهش از نوع نيمه آزمايشي با طرح پيش‌آزمون- پس‌آزمون با گروه كنترل بوده است. با استفاده از پرسشنامه‌هاي خودآگاهي هيجاني ريفي و همكاران (2008)، مشكلات بين فردي انگلس و همكاران (2005) و پرخاشگري باس و پري (1992) 30 نفر از زناني كه داراي پرخاشگري بودند، به طور هدفمند انتخاب و به طور تصادفي ساده در دو گروه آزمايشي و كنترل (هر گروه 15 نفر) جايگزين شدند. گروه آزمايشي 8 جلسه (هفته يك بار) فنون CFT را بر اساس بسته آموزشي گيلبرت آموزش ديدند و گروه كنترل آموزشي در اين زمينه دريافت نكردند. پس از اجراي CFT، مبدأ خودآگاهي هيجاني، مشكلات بين فردي و پرخاشگري اعضاي هر دو گروه مورد اندازه‌گيري قرار گرفت. تحليل كوواريانس چند متغيري (مانكوا) و تك متغيري (آنكوا) براي تحليل داده‌ها استفاده شد. F محاسبه شده هم در تحليل مانكوا و هم در تحليل آنكوا براي متغيرهاي خودآگاهي هيجاني، مشكلات بين فردي و پرخاشگري در هر دو گروه تفاوت معنادار را نشان داد. يافته‌هاي اين پژوهش در همگرايي با نتايج پژوهش‌هاي مشابه حاكي از آن است، روش CFT مي‌تواند نقش موثري در افزايش خودآگاهي هيجاني و كاهش مشكلات بين فردي و پرخاشگري زنان پرخاشگري داشته باشد.