تعيين‌كننده‌هاي اجتماعي سلامت روان مثبت در بزرگسالان ايراني

اهداف باتوجه‌به اهميت ارتقاء سلامت روان مثبت در پيشگيري از اختلالات رواني اجتماعي، افزايش سلامت فيزيكي و بهره‌وري و شناسايي مؤلفه‌هاي اجتماعي مؤثر بر آن به منظور اجراي مداخلات لازم در جهت ارتقاء سطح سلامت روان جامعه، ضروري است و از اهداف مطالعه حاضر بود. مواد و روش ها اين مطالعه از نوع كمي و همبستگي بود و بر روي افراد بزرگسال 30 تا 60 ساله ساكن در مناطق 22 گانه شهرتهران انجام شد. حجم نمونه براساس نرم‌افزار جي‌پاور، تعداد 547 نفر تخمين زده شد. نمونه‌ها براساس روش تصادفي چند مرحله‌اي انتخاب شدند. ابتدا باتوجه‌به مرور منابع و برگزاري جلسات گروهي با صاحبنظران، ليست تعيين‌كننده هاي اجتماعي مؤثر بر سلامت روان مثبت استخراج و مدل مفهومي ترسيم شد. معيار ورود هريك از تعيين‌كننده‌ها به مرحله مدل‌يابي، سطح معناداري 0/2≥P در نظر گرفته شد و درانتها اين مدل با استفاده از روش مدل‌يابي معادلات ساختاري نهايي شد. ابزار به‌كارگرفته‌شده شامل ابزار پيوستار سلامت روان-‌فرم كوتاه، پرسش‌نامه سنجش وضعيت اقتصادي اجتماعي، پرسش‌نامه حمايت اجتماعي چند بعدي، پرسش‌نامه استرس ادراك‌شده، پرسش‌نامه بين‌المللي فعاليت بدني، پرسش‌نامه امنيت شغلي نيسي، پرسش‌نامه امنيت شغلي تنهورن، مقياس ديداري رضايت شغلي، مقياس ديداري استرس شغلي، چك‌ليست بررسي وضعيت محله زندگي، چك‌ليست استفاده از اينترنت و چك‌ليست پوشش بيمه بود. داده‌ها با استفاده از برنامه SPSS نسخه 21 و ليزرل نسخه 8/8 تجزيه‌وتحليل شد.  يافته ها داده‌هاي مربوط به 607 پرسش‌نامه مورد تجزيه‌و‌تحليل قرار گرفت. ميانگين سن شركت‌كنندگان مطالعه 9/4±44/04 و ميانگين نمره سلامت روان مثبت آن‌ها 8/65±45/96 بود. از گروه تعيين‌كننده‌هاي ساختاري، متغيرهاي طبقه اجتماعي (0/181=B)،وضعيت اقتصادي اجتماعي (0/114=B)، رده شغلي(0/08=B) و سرانه سطح زيربنا (0/290=B) داراي اثر منفي بر سلامت روان مثبت بود. از گروه تعيين‌كننده‌هاي بينابيني كه تمامي متغيرهاي آن معيار ورود به مدل را دارا بودند، تعيين‌كننده‌هاي بينابيني رضايت شغلي (0/61=B)، حمايت اجتماعي (0/32=B) و رضايت از بيمه (0/41=B)داراي اثر مثبت و استرس درك‌شده (B=-0/62) داراي اثر منفي بر سلامت روان مثبت بوده و واسطه انتقال اثر تمامي تعيين‌كننده‌هاي ساختاري بر سلامت روان مثبت بوده است.  نتيجه گيري بهبود وضعيت اقتصادي اجتماعي از طريق افزايش حمايت اجتماعي و رضايتمندي شغلي موجبات افزايش سطح سلامت روان مثبت بزرگسالان ايراني شده است و از طرفي كاهش استرس درك‌شده هم به‌صورت مستقيم و هم غيرمستقيم اثر تعيين‌كننده‌هاي اجتماعي ساختاري را بر سلامت روان مثبت تبيين مي‌كند.