ميزان شيوع و عوامل مرتبط با آزار جنسي در كودكي در ميان بيماران سرپايي روان‌پزشكي در كشور تونس

اهداف اين مطالعه با هدف برآورد شيوع سابقه آزار جنسي در كودكي در بيماران سرپايي روان‌پزشكي و بررسي عوامل مرتبط با آن انجام شد. مواد و روش ها اين مطالعه مقطعي بر روي 133 بيمار (80 مرد و 53 زن با ميانگين سني 11/8±45/02 سال) مراجعه‌كننده به بخش روان‌پزشكي بيمارستان دانشگاه قابس (جنوب تونس) انجام شد. داده‌ها با استفاده از فرم كوتاه پرسش‌نامه تروماي دوران كودكي و پرسش‌نامه اصلاح‌شده رفتارهاي خودكشي جمع‌آوري شدند. براي تجزيه‌وتحليل داده‌ها از آمار توصيفي و آمار استنباطي شامل تست همبستگي استفاده شد. مقدار معناداري در سطح 0/50 تعيين شد. يافته ها شيوع كلي آزار جنسي در كودكي در بين بيماران 8/9 درصد بود. شركت‌كنندگاني كه سابقه آزار جنسي در كودكي را گزارش كردند، سن كمتري هنگام شروع علائم روان‌پزشكي داشتند و مدت‌زمان بستري در بيمارستان روان‌پزشكي به‌طور قابل‌توجهي در آن‌ها طولاني‌تر بود. نتايج تحليل چندمتغيره نشان داد كه آزار جنسي در كودكي خطر داشتن بيماري‌هاي روان‌پزشكي را تا (AOR=5/9، 95% CI: 28/8-1/3) و خطر داشتن افكار خودكشي را تا 5/1 (AOR=5/1، 95% CI: 26/9-1/03) افزايش مي‌دهد. نتيجه گيري داشتن سابقه آزار جنسي در كودكي تأثير منفي در بيماران روان‌پزشكي در دوران بزرگسالي دارد. اين رابطه چندعاملي هستند و پيشنهاد مي شود در آينده مطالعات طولي براي بررسي عميق‌تر و مفصل‌تر انجام شوند.