نقش ميانجي خود افشاسازي زناشويي در رابطه بين صميميت با عملكرد جنسي و گرايش به طلاق در زوجين در شرف طلاق: يك مطالعه توصيفي

زمينه و هدف: فقدان صميميت بين زوجين مي تواند پيامدهاي نامناسبي براي آنان به همراه داشته باشد. از اين رو شناسايي عواملي كه در صميميت زوجين نقش دارند و مي‌توانند جنبه پيش گيرانه بر طلاق داشته باشند، داراي اهميت است. لذا پژوهش حاضر با هدف تعيين نقش ميانجي خود افشاسازي زناشويي در رابطه بين صميميت با عملكرد جنسي و گرايش به طلاق در زوجين در شرف طلاق انجام شد.مواد و روش‌ها: پژوهش حاضر توصيفي و از نوع معادلات ساختاري است. جامعه آماري شامل زوجين در شرف طلاق مراجعه‌ كننده به مراكز مشاوره بهزيستي شهر اصفهان در تيرماه سال 1402 بودند. از بين جامعه آماري 115 زوج (230 نفر) با استفاده از جدول Krejcie و Morgan، به روش نمونه‌گيري در دسترس 70 زوج (140 نفر) انتخاب و داوطلبانه به پرسش‌نامه‌هاي خود افشاسازي زناشويي، صميميت، عملكرد جنسي و گرايش به طلاق پاسخ دادند. داده‌ها با روش آماري تحليل مسير، تجزيه ‌و تحليل شدند.يافته‌ها: نتايج مدل‌يابي معادلات ساختاري نشان داد كه صميميت زناشويي با عملكرد جنسي (0.693=β) و با خود افشاسازي زناشويي (0.542=β) به صورت مستقيم و با گرايش به طلاق (0.693-=β) به صورت معكوس رابطه معني‌داري دارد. هم‌چنين، نتايج نشان داد خود افشاسازي زناشويي با عملكرد جنسي (0.265=β) به صورت مستقيم و با گرايش به طلاق (0.154-=β) به صورت معكوس رابطه معني داري دارد (0.05 P).نتيجه‌گيري: خود افشاسازي زناشويي در رابطه بين صميميت با عملكرد جنسي و گرايش به طلاق در زوجين در شرف طلاق نقش ميانجي‌گري را بر عهده دارد. بنابراين، به مشاوران خانواده پيشنهاد مي‌شود به صميميت بين زوجين توجه بيشتري داشته باشند.