نقش واسطه اي تنظيم شناختي هيجان در رابطه ميان خودشفقت ورزي با استرس شغلي در معلمان

هدف پژوهش حاضر بررسي نقش واسطه‌ اي تنظيم شناختي هيجان در رابطه ميان خودشفقت ‌ورزي با استرس شغلي بود. روش پژوهش توصيفي از نوع همبستگي بود. جامعه آماري، معلمان مشغول به تدريس مقطع راهنمايي آموزش‌وپرورش منطقه 12 شهر تهران در سال تحصيلي 99-1398 بودند. از ميان آنان 328 معلم به روش نمونه‌گيري در دسترس به‌عنوان نمونه موردمطالعه انتخاب شدند. داده‌ها از طريق  پرسشنامه استرس شغلي (رايس،1992)، مقياس خودشفقت‌ ورزي (نف،2003) و پرسشنامه تنظيم شناختي هيجان (گارنفسكي و همكاران، 2001) گردآوري و با استفاده از آزمون همبستگي پيرسون، مدل ‌يابي معادلات ساختاري و آزمون بوت استرپ تحليل شدند. نتايج نشان داد كه اثر مستقيم خودشفقت‌ ورزي بر استرس شغلي منفي و معنادار است. به اين معنا كه با افزايش شايستگي خودشفقت‌ ورزي سطح استرس شغلي معلمان كاهش مي ‌يابد. همچنين، نتايج نشان داد كه نقش واسطه ‌اي تنظيم شناختي هيجان سازگار و نقش واسطه‌ اي تنظيم شناختي هيجان ناسازگار در رابطه ميان خودشفقت‌ ورزي با استرس شغلي معنادار است، به اين معني كه خودشفقت‌ ورزي مي‌ تواند در شرايط استرس‌ زا از طريق كمك به تنظيم هيجانهاي مثبت و پذيرش منطقي هيجانهاي منفي ​​سبب كاهش استرس شغلي شود.